
روز بیست و سوم (لجباز)
بیشتر اوقات خیال میکنم که زندگی با من سر لج دارد. آن زمان که وجودم مملو از شور و اشتیاق است پا پیچ من میشود که نگاهی عمیق تر به دردها بیاندازم و غمگین شوم، و آن زمان که وجودم مملو از ناراحتی و افسردگیاست بانگ شادی را بیخ گوشم مینوازد. به هر دری که زدم بسته و هر دری را هم که نزدم باز بود.
هیچوقت در زندگی نتوانستم با فیزیک ارتباط برقرار کنم. یادگیری مفاهیم فیزیکی همیشه برایم طاقت فرسا بود، بجز یک مورد، قانون سوم نیوتون. اگر بگویم این قانون را با گوشت و پوست و استخوانم درک کردهام بیراه نگفتم. زندگی من سراسر کنش و واکنش بود. به سمت هرچیزی که میرفتم و در مسیرش پافشاری میکردم، زندگی مرا بیشتر به عقب میکشاند.
ولی همینها باعث شد که ترفند جدیدی را کشف کنم و درحال حاضر که این متن را مینویسم دارم از آن استفاده میکنم. تصمیم گرفتهام بجای حرکت به جلو یا به عقب، فقط بست بنشینم وسط راه
.