
روز هشتم (زندگی)
نمیدانم این زندگیست که ما را به سمت مرگ میبرد یا ترش از مرگ است که شوق زندگی را در رونمان ایجاد میکند. علت و معلول کدام است؟ اول مرغ بوده یا تخم مرغ؟
احساس میکنم اغلب کارهایی که آدمی در زندگی انجام میهد و حتی ایمانی که بدان باور پیدا میکند تنها به دلیل ترس از مرگ است. اگر عمیق تر نگاه کنیم خود مرگ مقولهای ترسناک نیست، چیزی که وحشت را به جانمان میاندازد نبود آگاهی از اتفاقات بعد آن است. ما همیشه از ندانستن میترسیم. از همین رو حدس و گمانها و وعدهها متولد میشوند. اغلب وعدهها وابسته به محل تولد آدمیست. در هر نقطه از جهان، وعدهها و حدس و گمانهای متفاوتی متولد شدهاند. در نهایت همینها ابصاری به دور گردنمان میاندازند و بدون پرسش درباره اینکه آیا اصلا تمایلی به همراهیشان داریم یا نه، ما را به دنبال خود میکشند.
دوگانگی و جنگ عجیبی در درونم شروع شده است. از طرفی نمیخواهم که به هیچ وعدهای تن بدهم و از طرفی نبود آگاهی چهار ستون بدنم را میلرزاند. هیچ نقشه راهی وجود ندارد، هیچ چشم اندازی وجود ندارد و در نهایت هیچ پاسخی وجود ندارد که تسلی بخش قلبهای وحشتزده آدمی باشد.
هر چند وقت یکبار چنین افکاری باعث پیدایش سیاهچالهای در سرم میشود، سیاه چالهای که همه چیز را در خود میبلعد. در انتهای این کشمکش پوچ و بیفایده من میمانم و احساساتی تهی. دیگر نه ترسی میماند که به لرزهام بیاندازد و نه شوقی که مرا به حرکت وادارد. اندیشیدن بیش از اندازه به مرگ موهبتی همچون خود مرگ را به همراه میآورد؛ خاموش، بیصدا، تاریک، پوچ، همانند خلأ.