
نگاهی به دستام کرد و پرسید:" ساز میزنی؟" همیشه دوست داشتم که ساز بزنم، پیانو، گیتار، ویالون ...هرکدوم از اینا رو دوست دارم...اما همیشه من بچه ای بودم که زیاد از خواسته هام حرفی نمیزدم و هرچی مامان یا بابا بگه رو قبول میکردم، دنبال فعالیت ها و برنامه هایی که زیاد خرج داشته باشه نمیرفتم و سعی میکردم به هرچی که داشتم قانع باشم، البته وضع بابا خوب بود اما این فعالیت ها مثل یادگیری ساز شاید براش یه چیز بی اهمیت و غیرضروری بود...درحالیکه نگاه میکردم به دستام و انگار دنبال چرایی این سوال لابه لای انگشتام میگشتم، جواب دادم:" نه، نمیزنم" خدا میدونه چقدر دوست داشتم که جوابم آره می بود و احتمالا شروع میکردم به توضیح اینکه از چندسالگی شروع کردم و چه ساز یا سازهایی بلدم، اسم سازم چیه و چندسالشه، چه اهنگایی بلدم ....
گفت:" آخه انگشتات کوتاهه و هنری بنظر می آد!" لبخند زدم، و یجورایی خوشم اومد از حرفش اما بعدش غمگین شدم :(
از اون ساعت تا الان دارم به حرفش فکر میکنم و به دستام نگاه میکنم، باخودم میگم یعنی این دست ها میتونست سازی بنوازه و الان نمیتونه؟ چرا من هیچوقت از علاقم حرفی نزدم و بابتش دفاعی نکردم...من یه دختر هنری و هنردوستم، از بچگی نقاشی میکشیدم...حتی نقاشی رو هم تکمیل نکردم، خب منصف باشم، بابا تا قبل کنکور از کلاس نقاشیم حمایت میکرد و من خودم دیگه کنارش گذاشتم...اما تو ایده آل هام، تو اوقات فراغتم هم نقاشی رو خوب بلدم هم ساز میزنم، البته الانم جوونم و برای شروع دیر نیست...اما حرفم سر سالهای ارزشمند کودکی و نوجوونیه...
واقعیت اینه که دلم یکم میسوزه...آخه میترسم روزی بفهمم از تمام استعدادهام استفاده نکردم و همونطور که روز اول بهم دادن، مثل کادوی گرون قیمتی که هیچوقت بازش نکردم روز آخر هم پس بدم ...