
شده تا حالا احساس کنی دیگه نمیتونی تحمل کنی؟ منظورم دیگه تهشه، تهِ تهش. از اونا که زمین و اسمون و دیوار و سقف و آدمها دیگه پذیرای تو نیستن و تو میخوای فرار کنی، دلت میخواد فرار کنی ولی هیچجایی رو نداری...هیچ مقصدی رو نداری...هیچ مفری رو نداری...هیچ پناهگاهی...
شده تا حالا از شدت غم نتونی یه جمله رو تموم کنی و به هقهق بیوفتی و بخوای قلب و مغزت رو همون جا به کسایی که بیشتر طالب زندگی هستن، اهدا کنی و این زندگی رو ببوسی؟
شده تا حالا از شدت گریه ندونی کجا سرت رو فرو کنی و از خودت بپرسی چطور اینبار گریه کنم که دفعه آخرم باشه؟ چطور گریه کنم که بعدش حس کنم خالی شدم و بتونم به کارام ادامه بدم؟
شده تا حالا وقتی سوار وسیله نقلیه هستی به یک حادثه فکر کنی و دلت بخواد اون سفر، سفرِ آخرت باشه؟
شده تا حالا از شدت همهی این شدهها، به نفرتانگیزترین آدم تبدیل بشی و عزیزترین فردی که دقیقا اون میتونه زندگی رو برات قابل تحملتر کنه رو شدیدا برنجونی که حتی نخواد باهات دیگه حرف بزنه و تو دیگه تویی ازت باقی نمونه... ؟
شده حتی خودت رو هم نداشته باشی؟ من خودم رو ندارم اما همهی اونها مال منن...من از خودم متنفرم، اما همهی اونها به من تمایل دارن و من در نقطهای سرگردون به دنبال راه خروج، به دنبال راهی درست...نوری روشن ... درتکاپو.