سرمیزم منتظر غذا نشسته بودم که از میز روبه‌رویی بلند شد و اومد سمت من، حواسم نبود و یهو کنار خودم دیدمش، حالش از دفعه پیش که دیده بودمش بهتر شده بود...حداقل من رخوتی توی نگاش نمیدیدم...شروع کرد به حرف زدن که تراپی رو شروع کردم و چقدر برام خوبه...خوشحال شدم، هم برای خودش که میدیدم از آخرین بار که دیدمش امیدوارتره، و هم برای خودم که تونسته بودم به سمتی که براش مفید بوده هدایتش کنم؛... شلوغ شد...حرفاش نصفه موند و گفت بعدا باهات حرف میزنم...
عجیبه که توانایی خوب کردن حالِ بقیه تو دستات باشه، اما نتونی برای نزدیکترین افرادِ زندگیت کاری بکنی... بیشتر دردناکه تا عجیب...و من هردفعه بعد از این تجربیات از خودم می‌پرسم چرا نمیتونم کاری کنم ؟
فقط گریه کردم! وقتی مامانم شروع کرد از حرف زدن درباره غم و غصه‌ای که تو دلشه، قلبم آه کشید و فقط گریه کردم...تماشای چشمای یخ زدش و صدای آرومِ گرفته‌ی معترضش... نتونستم اما گریه...?
چرا نمیتونم کاری کنم؟ یا..چرا نمیشه کاری کنم ؟
