
امشب دوباره دیدمت...در فضای دنج کافه... در صندلیای که کنارم خالی بود...در آدمهای دیگری که شبیه تو بودند...در آغوش پسر غریبه روبهرویی به دخترکی که کنارش لم داده بود ...امشب دوباره دیدمت، در شب دلگیری که غمم به ته گلویم چسبیده بود...از خود میپرسم چه دارد میشود، میشوی، میشویم؟؟ زمان از من پیشی گرفته است و بیرحمانه صورتم را با اشکهایم به جلو میراند...نه میپرسد چگونهای نه میگوید تا کی...؟ فقط به جلو میراند با سرعت هرچه تمامتر...انگار در صندلی جلوی اتوموبیلی نشسته باشم، بدون دست، بدون دهان...نه میتوانم اعتراض کنم نه میتوانم پیاده شوم...باید بروم و نپرسم کی؟ چطور؟ چرا؟
امشب تمام خاطراتت با من دارد مرور میشود، و جالب اینجاست که تمام خاطراتی که در شب هم اتفاق افتادهاند دارند بازپلی میشوند، یاد دارم آن شبهایی را که دستم را میگرفتی و من مانند دختربچههای پرحرف برایت از داستانهایم میگفتم و تو با وجود اینکه تمام حواست به من بود ، مسیر را پیدا میکردی و من را هدایت میکردی... میبردی به همان مسیرهمیشگی قشنگمان، پیادهروهای میدان انقلاب و بازارچه لاله، چقدر دوسداشتیم... چقدر لذتبخش بود، چقدر دیدنی....هزار بار هم که قدم میزدیم و مغازهها را از بر بودیم اما بازهم هربار حس شعف و صمیمیت میگرفتیم.... یادم میآید چه شبهایی را که با عشق منتظرت میماندم تا از کار آزاد شوی و بالاخره وقت در آغوش کشیدنت برای من باز شود... تمام روز را به انتظارت ساعتها را میشمردم تا ساعت موعود برسد و با عشق و شعفی کودکانه ایستگاههای مترو را میشمردم تا برسد میعادگاه من... پلهها را با ذوق طی میکردم و سر همان کوچهای تاریک میایستادم تا بیایی... تا با پیرهن سرمهای مردانهات خسته از راه برسی ...تا با همان لبخند گرم قشنگت از من استقبال کنی و آغوشت را باز.... یادش بخیر...چه ساعتهایی را در آن پارکِ کوچک گذراندیم، ساعاتی که تو میگفتی این ساعات واقعیست که دارم زندگی میکنم و من عشق درونم بیشتر شعله میکشید...و من خداخدا میکردم که وقتی به ساعت نگاه میکنم دیر نشده باشد و هنوز باقی مانده باشد تا تو را ببشتر ببینم و ببویم ...
به حال برمیگردم.... هم به زمان و هم به احوال. تو نیستی و من باز میپرسم که دارد چه میشود؟ ... حتی نمیدانم که آیا هنوز هم همان آدم خاطراتم هستی یا نه...نمیدانم دارد چه میشود و من باید در این تنهایی که تمامی ندارد بمانم و درد بکشم...گویا این تنهایی جزویی از وجود من شده باشد...از وقتی که رفتی... نه از وقتی که رفتی برای اجبار، از وقتی که فریاد زدی دیگر نمیتوانم...دیگر نیستم و دیگر راه نمیافتم...از همان موقع رفتی... از همان موقع من با خاطراتت و سایهای که مانده بود امید میساختم و امید... حالا که همان سایه هم نیست. همان سایه هم دیگر ازت نیست...من هم نه دیگر امید میسازم و نه خاطره مرور میکنم، نه منتطر میمانم و نه اصرار میکنم... با تنهاییام نشستهام و به جلو میرانم... گاهی به پهنای صورت اشک میریزم، گاهی هم میخندم...اما اکثر روزها غمگینم...اکثر شبها بیدار نمیمانم...فقط گاهی از خود میپرسم چه دارد میشود، میشوی، میشویم؟