
وقتی به کنار دریا میروم، بیشتر از اینکه به موجها و ساحل و صدفهای دریایی توجه کنم، به انتهای دریا خیره میشوم، به خطی که در دوردستها آسمان و دریا یکی میشوند...همیشه دوست داشتم بدانم در پس این خط آبی چیست و انتهای این مسیر درنهایت به کجا مختومه میگردد؟ دوست داشتم که سوار بر کشتیای شوم، از موجها عبور و به نهایت دریا دست پیدا کنم...
حالا که دقیقتر نگاه میکنم این کاریست که در تمام زندگی خود کردهام، از ابتدای مسیر به انتهایش فکر میکنم، چگونگی پایان و البته بهترین اختتام را برنامهریزی میکنم و درجهت آن به پیش میروم، از کودکی یاد گرفتم دوراندیش و در دوردستها به دنبال چیزهای نیک باشم ...
و حالا در این نقطه میدانم چیزهای نیک تنها در انتها یافت نمیشوند و اصلا چه اهمیتی دارند! پایان فرا خواهد رسید اما مسیری که به پایان میرسد نیز بخشی از آن است، شاید زیباتر آن باشد که یک قدم به عقب برداریم، تصویر روبهرویمان را در یک قاب کامل با تمام جزئیات درکنار هم بگذاریم، و بدانیم که این دریا این مسیر و این زندگی با تمام بخشهایش زیبا و نیک میشوند...و حالا خط ممتد افقیِ دورِ دریا به تنهایی برایم اهمیتی ندارد چه برسد به اینکه در پشت آن چه چیزی نهفته است.