
امرزو بیحوصلم و گریه دارم، کافیه یه کلمه بهم بگن یا ازم بخوان حرف بزنم، اونوقت تنها چیزی که حرف میزنه قطرات اشکِ توی چشامه.
حتی دیدن چهره خندون هماتاقیهام منو به گریه میندازه، نتونستم بمونم و برای همین اومدم توی حیاط روی نیمکت نشستم و به مکالمهی پرفشارِ چند دقیقه پیشم فکر میکنم که آدم پشت مکالمه خودش بیش از نیمی از دلیل گریه و بغض منه...
اینکه اجازه بدین کسی تنهاییتونو ازتون بگیره و در عین حال اون یک نفر در تنهایی شما وجود نداشته باشه، حتی از تنهایی اولیه که داشتین هم بزرگتره..
از تو برزخ موندن خسته شدم، از ساختن معنا و کنار اومدن با این زندگی کوفتی درمونده شدم...تا کی باید از آوارههای آرزوهای بربادرفته، دوباره آشیونه ساخت ؟ تا کی میشه به زندگی و بیرحمیهاش دهن کجی کرد و ادای غلبه بر نشدنها و نرسیدنها و ناکامیها رو درآورد؟ در حالیکه روان و روحت هم از درون و هم از بیرون گریه میکنه.... .