از سخنان گهر بار قبلیم حدود یک سالی گذشته اما من کجام ، تغییراتی که داشتم چقدر درخور نوشتن هست!؟
ولی بزار هر چیزیکه تو ذهنمه رو برات بگم
اول اینکه تنها چیزی که با قاطعیت میتونم بگم اینه که همه ما ادم ها سوا از جنس و رنگ و موقعیت اجتماعی و چه و چه ، مراحل بحرانی یکسانی رو پشت سر میزاریم
اما اینکه این بحران تبدیل به خاطره موفقیت امیز بشه
یا یه چیزی که بازم گندزدی بهش
اینه که تفاوت تکتک ما ها رو ایجاد میکنه
داشتم فکر میکردم من چه عجیب از محیط تاثیر میگیرم
از درد ها و ناراحتی مردم !
از سانچی تا متروپل
همه و همه برای من یک سری بحران ایجاد کرده
بحران پشت بحران
مثل اینکه یک زخم رو هر روز تا داره بسته میشه دوباره بهش تیر بزنی
زندگی من این روزا هم عجیبه
وقتی فکر میکردم این کنکور ارشد با بقیه کنکور هام قطعا متفاوته
باز گیر افتادم توی تله اخبار
اینکه بیام و غصه بخورم
اما حمله مغول ها شروع شد و تموم شد جنگ جهانی اول و دوم هم همینطور اومد و رفت ازش چند تا اسم و چند تا خاطره مونده
عجیبه توی نوشتن یا وقتی داریم با خودمون تو کلمون حرف میزنیم انقدر عالم و حکیم میشیم که گاهی فاز برمون میداره
اماااا امان از وقتی نتونی یا نشه اونی که میخوای رو انطوری که درسته به زبون بیاری اون وقت واقعا اوضاع بیریخت میشه
نتیجه گیری از این کلام اشفته هم با خودت رفیق