
داشتم قدم های تکراریمو میشمردم که دورترین خاطره از جادهی روبروم به یادم اومد...
چادر مامانم و محکم با انگشتای کوچیکم نگه داشته بودم و قدمای کوتاهمو تند تند برمیداشتم تا بهش برسم
اونم که میدید چادر سیاهش داره کشیده میشه با قدی که از نظر من خیلی بلند و رعنا میومد متوقف میشد و با یه لبخند نیم نگاهی بهم مینداخت..
به خودم اومدم و وایسادم.
به روبرو خیره شدم..
کسی اونجا نبود!
برگشتم و به عقب نگاه کردم
مامانم حالا اونجا بودو ما هنور داشتیم تو همون جاده قدم برمیداشتیم..
اما من به جای خاک و سنگ زیر کفشم قیرو سیمان حس میکردم.
اما دیگه به نظرم قامت مامانم کشیده و بلند نبود
اتفاقا خمیده و کوتاه تر شده بود...
اما دیگه اون جلوتر راه نمیرفت و من بودم که اروم میرفتم تا بهم برسه..
به صورتش نگا کردم
هنوزم میخندید
اما خنده هاش چروک داشت...
یه قطره از بارون ابر تو گلوم زیر چتر پلکم نفوذ کرد و چشمام خیس شد...
روحم و این تو گیر انداخته بودن؟
کِی من و اسیر این کالبد کردن؟
میخواسم فرار کنم از این بدن و برگردم به همونجایی که بودم.
اما انگار دیگه نمیتونسم پامو زمین بکوبم و واسه چیزی که میخوام جیغ بکشم
انگار دیگه بزرگ شده بودم...
بچگیای تو هنوز پیشته؟
چیکار میکنی واسه خوب بودن حالشو زنده نگه داشتن لبخندش؟
میلیون ها بچه تو این دنیا گم شدن که احتمالا فقط تعداد کمیشون دوباره پیدا میشن...
به نظرم آقا دزده رنگامونو ندزدیده که دنیامونون تیره و تاز شده...دزد ناقلا بچگیامونو دزدیده
همون روزا که خوش بودیم با کمترین خوشیا،قهقه میزدیم واسه بی مزه ترین طنازیا و ذوق میکردیم برای کوچکترین هدایا...