آنقدر تنهایم مثل تلخیه یک آه بجا مانده از واژه شیرین پناه
همچو دیوی که دور مانده از دیواره
یا تیزی سنگی که شکست از سنگواره.
آری این منم با کوله باری از حسرت اندوه و ستم و اندکی خاطره شیرین که شیرینی آن گره خورده در آرامش دل جانانم .
ناگهان رهگذری دید مرا در این حال خراب در این حال پریشان پر التهاب .
رهگذر خنده ای کرد نزدم آمد و گفت :
در کوله ات باری داری پر از سنگ و طلا ، حسرت و اندوه و ستمت را من خریدارم تا سبکبال شوی کوله بارت پر شود از شیرینی خاطره ها ...
پر از پر از