دخترم تاج سرم ، بی تو ، دنیا رو به هیچم نخرم
برام هوایی نباشی میگیره نفسم با تو اما سرحال و خوش نفسم.
بی تو مثل پرنده اسیرم نمیتونم بپرم با تو اما مالک هر چی بال و پرم.
آخه دردت به سرم ناز چشماتو به هر چی بگی میخرم دوست ندارم چشمات بارونی شه آخه اشکات مثل پتکه رو سرم .
خوب میدونی اگه یه روز نبینمت افسرده و پکرم حال و هوام ابری میشه جاری میشه بارون تو چشمای همیشه ترم .
نکنه یه روز بری تنهام بذاری نبینمت دور و برم؟!
آخه تنهایی سخته برام میشم اون پرنده که ریخته پرام یا مثل اون درختی که بی ثمرم یا مثل اون مرداب پیر که نمیاد به دیدنش حتی یک رهگذرم ، بذار راحتت کنم میشم اون آدمی که پر از درد سرم دیگه هیچ چیز قشنگی نمیاد به نظرم.
اما مگه پرنده ی اسیری نذارمت بپری ؟
مگه میشه زندونت کنم غمگین و حیرونت کنم ؟
یا مثل اون پرنده های قفسی بمونی بی یار و بی هم نفسی ؟
میدونم آخرش باید بری بزرگ بشی ، پر بکشی ، خانم بشی ، باعث فخر من بشی ، رو تاج سرم نگین بشی ، تو همه سرا تو سر بشی.
منم اینجا به انتظارت میشینم ، همش برات شعر میخونم ، برای همش خدا ،خدا ،خدا میگم تا بیای و دوباره جون بگیرم دوباره آروم بگیرم ، دوباره سامون بگیرم.