یه بچه جویبار منتظر نگاه شماس .تا بخوانید آنچه او پیمود در انتظار دریا
زودباشین بیاین و چشم به راهش نذارین..
آیا می شنوی ترانه ی جویبار را که می خواند در اطراف دشت ها: طبیعت جاریست در هر لحظه از زندگی ما-
جویبار چه می گفت:افسانه هایی از آشیان دریا ،جایی که با شوق می دوید به انتهای کمال این دنیا
اما چه عجب از یک بچه جویبار دراز و بی انتها،گویا داستان می بافت از آن سرزمین رویاها و نمی دید اطراف را که چگونه می گذرد در حاشیه ی سالها.
تااینکه بچه جویبار رسید به آبشار کبود قصه ما، آبشار چون ملکی خونین می ریخت بر دل آن سنگ ها
از برای چه کبود بود ،شاید رود وصل به آبشار آبستن خون های ریخته شده در جنگ ها بود .آبشار غرا و بلند ایستاده بود و سنگ هارا رنگ آمیزی می کرد و از غم سیاه بستر رود رنگش به کبودی گراییده بود تا اینکه دید آن بچه خردسال جویبار
دلش سوخت از حیرت بچه جویبار و کتمان کرد خویشاوندی اش را با دریا و گفت که می رود به دیار مادران چشم به راه ، تا برساند آخرین یادگار سرباز جان به فدا
بچه جویبار گذشت و از کوچه های خامش شهر عبور کرد و در آنجا کبوتری دید با منقار خونین و چشم به راه .
با تعجب پرسید که تو را چه شده ای آزاد شده از آرزو و عشق به کمال دنیا؟
کبوتر می غرید و دعوا می کرد با همه جامد و زنده ی آنجا، گفت که دیگر دانه ای نمانده اندر میان باغ ها
گفت :مردم بخیل شدند حتی به دانه های اینجا، انگار که ما روزی نداریم در میان این دنیا و حال باید دعوا کنیم از برای یک دانه ی غذا ،این است سرنوشت جنگ و کبوتر و دنیا
بچه جویبار دستی کشید بر منقار زخمی آن زیبا ،خونش را شست و اورا سیراب کرد با قطره های کوچک ابر ها و بدرود گفت او را به مقصد دریاچه اسفندگان
دریاچه خفته بود دریاچه خفته بود در زیر نور مهتاب،تا که جویبار چکید بر خزینه ی دریاچه ی طماع ،
ناگه بیدار شد و موج زد بر آن بچه جویبار تنها و او را راند به طرف صحرای بی دریا، بچه جویبار ناراحت گشت از موج سخت آن کوچک دریا ،گفت تو را چه شده ای طماع بی احساس
دریاچه اسفند غرید و گفت:سالهاست که بهار رفته از میان این نیزار ،از برای حرص و طمع من گمراه
آخر هر چه جویبار می آمد را فریب دادم با این نشانی کوچک از دریا،حال بهار رفته و دیگر نمی بارند ابر های این نیزار و باد هم همدستی کرد به خاطر رفاقت با بهار ،حال دیگر برو تا باور کند آن فصل خرم ،من را
بچه جویبار در سحرگاه هستی،دریاچه را بدرود گفت و راهی دیار دریا شد.