بودن بعضی چیزا خیلی بهتر از نبودنشونه
مثه صدازدن های مداوم بابا واسه بیدار کردنم هنگامه نماز صبح...آخه که دلش نمیومد نمازم قضا بشه.الان دیگه زنگ موبایل و بوق بوق ساعتم او تاثیرو ندارن
یا اینکه ساعت ۸ صب وقتی من و مامانم خواب بودیم منو گل گل صدا میکردو به صبحونه خوشمزه فرا میخوند
یا اینکه بیشتر وقتا چون دوست پایه ای نداشتم و مامان پایه نبود به جاش میومد با هم میرفتیم بازار چند تا بیشتر از اونی که بخوام واسم می خرید
تو تابستونا هم سینما با ساندویچای کوکتل خوشمزه
با این که حساسیت داش اما میومد با هام فست فودی و غذاهای پر ادویه اونا رو با من به صورت پایه میخورد از از زور حساسیت دماغش کیپ میشد
همیشه وقتی درس داشتم آروم صحبت میکرد
همیشه امید میداد به آدم
اگه یه فیلمیو دوس داشتم اما اون ازش خوشش نمیومد کانال عوض نمی کرد و با من تا آخرش می نشست و وسطای فیلم خوابش میبرد
همیشه و همه جا همراهم بود طوری که الان نیس حس میکنم پشتم خالی شده و هیچکسم نیس که حس خوب اون پشت گرمی رو بهم بده
بعضی وقتا فک میکنم کاش تو اون لحظه ها بیشتر زندگی میکردم تا اینکه کرونا اومد و بابا رو با خودش برد و نامنی رو تو ذره ذره وجودم کاشت
به امید روزی که دوباره ببینمت بابا جون
هوای اونایی که کرونا داغونشون کرده رو بیشتر داشته باشین .