
امروز خواهم گفت بلند قصه ای
که در عمق شب ،هیچ ندیدم چنین غصه ای
همان دم، در گوش صبح گفتم لالایی اشک را
صبح خاموش شد و ندید آفتاب شهر را
بگفتم از آغوش او ،از آن مهر و لبخند او
سایه ای تیره زدم بر نفس های تنگ او
به یادم هست که ثانیه ها را سیاه کردم با قلم
تا نگارم نقشی از مهر و یاد پدر
پدر تنها نبود بلکه یک سمبل عشق ناب
که لبریز می کرد مرا ز آرامشی پر لعاب
پدر، سالها به سان گل مرا می داد نام
اما نمی دانستم که باغبان نمی ماند به باغ
پدر تنگ شده قلبم از جای خالیت
وجودم زخم شده ز روزهای نبودنت
✏️ریحانه یزدی راد✏️