دماغی ناآرام و سری پرشور و دلی نازک دارد....کی؟ ..... دختری به نام هنگامه
آن دختر وصف زیبایی نداشت اما دماغ بزرگی داشت ،گویی دماغ هنگامه به هنگام سختی می حسید بوی قرمه سبزی و روان می شد پی مشکلات و بدبختی
اگر خواهم که وصف کنم آن دختر ،باید خلاصه کنم عظمت دماغ بلند اختر ،چون با اینکه گنده می نمایاند با حفره های خموش و تاریک ، حضور ناملموسش در جای جای زندگی هنگامه آکنده شده بود.
چند روزی بود که هنگامه دانشجو شده بود و می دید در آنجا دو جنس مذکر و مونث را با هم...اما او بود گونه ای متمایز با آن دو نوع بشر...بله از نظر هنگامه ،آدمها شمرده می شدند به پسر –دختر- عجیب تر(نوعی که هنگامه در آن یکه تاز بود.)....

در دانشگاه دماغ ها صاف بودند اندکی نازک و قلمی بنمودند و گاهی دماغ ها با چسبی سفید عشوه می نمایاندند ،اکثرا دماغ ها سر به بالا داشتند و کلی ناز و افاده می داشتند.
برعکس دماغ هنگامه عقابی بود ،غروری داشت و مست یکتایی اش بود،اما خود هنگامه تنها بودو غم غربتی عظیم تسخیرش کرده بود و وقتی با دختر های دیگر راه می رفت ،نگاه پسری دنبال آن دلدار نبود.
تازه دختران شک می کردند و سخت دوست می شدند با آن همه عجیبی خفته در صورت آن دختر
روزها بگذشت و شیطانک شک (جهت عمل دماغ عقابی) جان و روان هنگامه را موریانه وار می خورد.
تا اینکه یک روز دختری به نام سپیده وارد دانشگاه شد که یک عینک جالب داشت گویی کاسه های ته استکان را به همراه داشت –دختر دمی از نگریستن به چهارسویش نمی آسود با اینحال نمی دید مانع های بزرگ راه و یکه می خورد و می افتاد روی زمین هموار
دخترک ریز می دید جهان را ...گویا small size بودند تمام مخلوقات آنجا،از برای مثال: از نگاه او ،لاغر ها ،چون نی بنمودند،کوتاه و قلمی، راه را طی بنمودند-از نظر او چاق ها متناسب بودند خیلی اندامی و شیک می بودند.
او خرس ها را چون یوزپلنگ ،اندامی و لاغر میدید اما یوزها را هیچ هم نمی دید.

خلاصه که روزی به صورت اتفاقی به هنگامه برخورد و از زیبایی نهان هنگامه دهانش باز شد...با خود گفت به به چه دخترک قندی ،چه دماغ و صورت دلبندی ...چه عجب که یک آدم دماغ دار پیدا شد ،در صورت بقیه که دماغ ها نبود پیدا
پس از آنروز آن دو دختر با هم شدند دوست و همیار....................................
این داستان شاید ادامه داشته باشد