چند روزیست که خیال خوابیده و در قلعه زیر گوش میانی با زمزمه ی حلزون گوش به خوابی عمیق فرو رفته بود.کسی نمی دانست اورا چه شده بود؟پاهایش آویزان بود،و هنگام عبور مرور چرتکه برای او مزاحمت ایجاد می کرد،آن روزها چرتکه مضطرب و ناراحت بود و کلی لاغر شده بود و از صدای خروپف خیال عصبانی بود،آخر مرگ پدر دخترک صاعقه ی بدی را با هوای ابری و سمی وارد مخزن مغز کرده بود که در همان ابتدا خیال را بیهوش کرد و چرتکه که دست تنها مانده بود ،مجبور بود به تنهایی اشک های قلب پاک کند و دیگر حرفی هم از منطقش واسه آروم نگه داشتن قلب نداشت و قلب هراسان روی شیشه شکسته ها راه می رفت و با خراش های ملتهب پنجره های شکسته را نگاه می کرد ،گویا حفاظ های قلب شکسته شده بودند.
قلب: خب چرتکه حرفی واسه گفتن نداری نه؟ اینجا دیگه مثه روز اولش نمیشه می تونی که بفهمی نه؟..امیدوارم خیال زودتر خوب بشه و بیدار شه.
چرتکه:بیخیال قلب جون،اون هیچوقت کاری واسه من و تو نکرده ،همین الانشم واسه حرفای چرت اون ،واسه آرزوهای محال اون ،تو یادت رفت که خودتو قوی کنی و توی همچین حوادثی اینجوری داغون نشی ،مثل اینکه یادت رفت که تکیه بر خیال تو رو مجنون و بی کله می کنه و حالا هم یه صاعقه به این بزرگی همه جارو ویران کرده .( صاعقه بزرگی پس شنیدن خبر مرگ دخترک در وجود او شکل گرفت که فجایع متعددی را در درون دخترک ایجاد کرد.)
چرتکه:قلب جونی لطفا اشک نریز ،خب می دونم خرج این ویرانی خیلی زیاده ،فک نکنم تا دوسال دیگه هم بشه اینجا رو جمع و جور کرد.
قلب:ای وای ...دارم می ترکم ...چرتکه دارم می ترکم کمکم کن..
چرتکه عرق سردی روی پیشانی اش لغزید ،هراسان از قصر قلب خارج شد و باعجله و پابرهنه وارد شاهرگ اصلی شد و با یه گلبول سریع وارد حیاط مغز شد و با سرعت وارد موتورخونه شد و آنجا سعی کرد با یک آچار پیچ اشک را که از جا در رفته بود به حالت اول برگرداند و سپس چار دست و پا و سریع به سمت اتاق اذکار رفت و یکی از آن کبوتر های یاحق را آزاد کرد و به سمت آسمان فرستاد..........کمی بعد قلب آرام گرفت.