همه ی ذهن من شلوغ....نبوده اسبابی به جهت رفت و روب
اطراف خیال کلی آشغال ریخته بود اما خیال دستش را زیر چانه اش گذاشته بود و دنبال نقشه ای از راه دور می گشت.
مردمک چشم خیال ناپیدا بود و به جای آن چشمانش برفکی شده بود.اگر سوم شخصی در آن حوالی پیدا می شد می دید که انگار خیال قندیل بسته و در هزار تویی گم گشته
اگر کمی ذره بین چشم را دقیق کنیم میبینیم که اطراف خیال را چند تکه آشغال پر کرده بود....از جمله :چند بطری آرزو که پر شده بود از آرزوی مسافرت و غذایی پر بو و رنگ وماشینی چهار چرخ با چرخ های بزرگ و off road (به جهت فتح قله های بلند آرزو )و چند عدد سیگار برگ( تا نیکوتین بخورد و رها شود در سرابی خوش آب و رنگ )و آجر های ترک خورده دیوار های باورش که هر لحظه که روی آجر ها ماله می کشید چندی بعد طوفانی تیشه می زد بر بن و ساختمان باورش
تا اینکه کمی باد وزید ...از آن باد ها که نسیم را به بازی می گرفت.
باد....اما باد اندر حیاط مغز بعید بود و گویا مصنوعی بود و دست ساز هوش موجودی دانا
چرتکه سوار بر دستگاهی عجیب وارد صحنه شد. دستگاه مکعبی عجیب بود که چهار چرخ داشت و یک فن بزرگ جلویش نصب شده بود و هر ازگاهی چرتکه یک مهره از کله اش می کند و داخل مخزن سوخت دستگاه می ریخت. بادی شدید توسط فن ها ایجاد می شد وآشغال های دور و بر خیال را جارو می کرد. چند گلبول سفید هم با لباس نارنجی و جارو به دست ..بقایای آشغال ها را جمع می کردند و داخل سطل آشغال می ریختند.
چرتکه پس از تمیز سازی از ماشین فن پیادی شد و چوب جارو را از دست یکی از گلبول ها قاپید و با سرچوب محکم به پس گردن خیال زد(با این حرکت بدن خیال رعشه ای گرفت و اعضای بدن به حال طبیعی خود بازگشتند) خیال دستش را روی سرش گرفته بود و در حالیکه بر اثر ضربه ی چرتکه از روی صندلی افتاده بود به صورت گیج وار به اطراف نگاه میکرد.
چرتکه یک گلبول سفید را در بغل گرفت و یک سوزن بهش زد و محتویات آن را روی خیال خالی کرد که یکدفعه خیال جهید و به سرعت دور سالن دوید....چرتکه با نگاهی غضبناک به باقی گلبول ها گفت: اگر اورا متوقف نکنید شما هم در قابلمه ی غذای من به عنوان چاشنی می ترکید.
گلبول ها با ترس و لرز و دنبال خیال افتادن و به پاهای خیال چسبیدند و اورا به زمین چسباندند و متوقف کردند.
چرتکه با قد کوتاه خود جلوی خیال ایستاد و سه سوت زد و بلافاصله گلبول ها چهار پایه ای زیر پایش گذاشتند تا هم قد خیال شود.
چرتکه سرش را کنار گوش خیال آورد و گفت :چقد بهت گفتم که به اون آرزو ها ی دراز فک نکن..ببین چین و چروک های روی صورتت را ..این آرزو ها کم کم تورا پیر و سرگردان می کنند و کم کم برفک می اندازند روی تصویر شفاف خیال
چقد گفتم اول قله های کوتاه آرزو را فتح کن اما توی لجباز رفتی سراغ آن بلندها و از توان افتادی و حیران شدی از عظمت آن قله ها
چرتکه یک بشکن زد و گلبول ها بلافاصله یک طناب فیبری به او دادند و چرتکه طناب را به دور گردن خیال حلقه زد و از چهار پایه پایین آمد و طناب را به ماشین وصل کرد و سوار ماشین شد و به راه افتاد و خیال را به دنبال خود کشید........