وای نمی تونید حدس بزنید دیشب خواب دیدم که یه بنز دارم ،نمیدونم سفید یا مشکی بود فقط یادمه پشت رول نشسته بودم و ماشینو می روندم و همسایه ها با چشمانی که حدقه ی خود را ترک کرده بودند و با نگاههای سوزان (عجب تیکه ای ) حرکت بنز مرا نظاره می کردند.
به محض اینکه دیدگان را رو به دنیای واقعی گشودم حس غریزی قوی و پرتکاپو درونم به صدا در آمد و گفت :خب منم از آن بنز سفید خوشگل خوشمزه ها می خوام ... و حسی دیگر به مثابه فیلسوفی منطق گرا و چرتکه انداز بود که با بررسی وضعیت موجودی بانکی و وضعیت شغلی با بیانی آرام و کوبنده پاسخ داد:خفه شو
مردک خیالی ذهنم که بر کنج نرمی تکیه کرده بود با گستاخی تمام فریاد کشید :آخه این دختر چی کمک داره از کسی که در واقعیت صاحب این بنزه؟ استاد چرتکه با ابروانی گره کرده و طعنه پاسخ داد:اندکی سالهای طولانی و با hardwork تمام و خون جگر و افسار گسیختن
مرد خیال که برای او نرمی جایگاهش هم نمی توانست مرهمی بر سخنان سخت چرتکه باشد،برخاست و با قد بلند خود نیم نگاهی تحقیر آمیز بر استاد کوتوله ی چرتکه انداخت و با دستان درازش پنجره ای را نشان داد و در گوش چرتکه زمزمه کرد : تو هیچوقت اون افق بلندی که این پنجره نشون میده رو نمیتونی ببینی ،چون کوچکتر از اونی هستی که بتونی بفهمی و چرتکه با پاهای بزرگ و گوشت آلوی خود پای خیال رو لگد کرد و بر اثر این حرکت خیال نیم خیز شد و و با یه اشاره چرتکه گوشش چرخانده شد و با حالت استیصال ناشی از اعتراض به چرتکخ خیره شدو چرتکه به پایین اشاره کرد و گفت:تو هیچوقت طبقه پایین و همکف رو نمیبینی چون اون قد چنارت بهت اجازه نمیده که واقعیت حال حاضر این دختر رو ببینی .
خیال با رنج و مرارت تمام خود را از دست چرتکه رهانید و لنگان لنگان خود را به سمت مبل راحتی کشاند .سپس چرتکه با چشم غره ای به خیال گفت: (خوشحال می شم از جلو چشام گم شی .)
خیال با ناراحتی بند قرقره ای که متصل به مبل بود را کشید و مبل با فنر های ارتجاعی خود از جا برخاست و با پرشی نه چندان هنرمندانه بر روی قله آرزو فرود آمد.
چرتکه با نگاه خیره به قله آرزو با حسرت گفت :اون خیال با آرزوهای زیادش بیشتر اون دختر رو افسرده می کنه تا خوشحال