" قانون دوم
درد، ناگسستنیترین مفهوم از زنده بودن است. موجود زنده برای موجودیتش هر لحظه درد میکشد. درد بودن.
پادزهرش مرگ است، نبودن آن موجود. انسانهایی وجود داشتهاند که در این بازی به دنبال ابدیت میگشتند. آنقدر به درد اعتیاد پیدا کرده بودند که "درد بیانتها" را طلب میکردند.
در این قانون تو آموزش فرار از درد را میبینی. و باید به دنبال پادزهر درد باشی.
برای این که به تو در طول بازی کمک کرده باشم در پیوست نامه یک موسیقی گذاشتهام، هر شب در همان لحظهای که کلاغان آوازشان را شروع میکنند صدای کلاغان را همراه این موسیقی به تماشا بنشین.
پیوست : آهنگ Viginti Tres از گروه Tool"
آقای قاضی بنده جرمی را مرتکب نشدهام. شما باید گناهکارهای اصلی را بگیرید. آنانی که به من ظلم کردهاند. اصلا همهاش تقصیر آن بچهی لعنتیست. او اگر ما را در این وضعیت نمیدید این اتفاقات رخ نمیداد. من فقط رفته بودم تا به همکارم سر بزنم. مطلع شده بودم که از همسرش جدا شده و یک بچهی سه ساله مانده در دستش. من از کجا باید میفهمیدم ملاقت من با همکارم در خانهاش تبدیل شده باشد به ملاقات من با دانشجویم در خانهی همکارم. آقای قاضی صورت شما نوید این را میدهد که شما انسانی منطقی و باشعور میباشید. من از شما سوال میپرسم آیا رفتن به خانهی همکار جرم است؟ حال به من مربوط نمیشود که دانشجویم با آن وضع لباس آمادهی دیدن من باشد. طوری آماده بود که انگار از قبل برنامهای چیده شده بود برای این بازی کثیف. شما باید مجرمان اصلی را به دادگاه فراخوانی کنید. همانهایی که با این صحنهسازیها میخواستند من را در نظر عموم جامعه بد جلوه دهند تا من و لشکر من را فلج کرده باشند.
آقای قاضی میخواهم به شما یک مجرم دیگر را معرفی کنم، لباسهایی که در تن آن دانشجو بود. لباسی برای دوران بردهداری، آخر مگر ما در دوران بردهداری زندگی میکنیم؟ آن لباسها که در زمان سفر کرده بودند مجرمان اصلی این تجاوز بودهاند.
تجاوز؟ آقای قاضی من اصلا به این زن تجاوز نکرده بودم. این زن بود که به من تجاوز میکرد. چقدر هم تجاوز شیرینی بود، اگر نویسنده میشدم بخشی از کتاب "شبهای خوب" را به این داستان اختصاص میدادم.
اما شاهد همهی ماجرا که میتوانید آن را فراخوانی کنید تا شهادت دهد که من تجاوز نمیکردم و آن زن بود که تجاوز میکرد آن بچهی سه ساله است. لطفا او را بخوانید تا به همهی ماجرا شهادت دهد. اصلا گناهکار اصلی چشمان همان بچهی سه ساله است. آنقدر متعجب و حقیرانه نگاهم میکرد که ...، بگذریم آقای قاضی ما الان در چه قرنی زندگی میکنیم؟ درست است در قرن هجده. میخواهم به شما یک جادوگر را معرفی کنم که برای من نامههای عجیبی میفرستد. درون نامهاش موسیقیای پخش میشود که تول سه قرن بعد آن موسیقی را از لای لجنهای نیستی درمیآورد و به دنیای زندهها دنیای سوسکها و عنکبوتها وارد میکند. آخر چطور من الان از لای لجنهای نیستی باید به موسیقیای گوش دهم که نیست؟ این جادوگر من را جادو کرده است. همهی ما را جادو کرده. تمام گناهان زیر سر این جادوگر میباشد.
من گناهکاران اصلی را معرفی کردهام. آقای قاضی سوال دیگری از بنده ندارید؟
آن بچه؟ آهان من تازه به این موضوع پی بردم که شما اصلا قاضی نیستید، من میدانم شما را چه کسانی برای چه کاری فرستادهاند. تا با سنگ، تمام شیشههای جیوهایتان را نشکاندم از خانهی من بیرون شوید.
آقای قاضی من نیاز به قرصهایم دارم. من نیاز به خواب دارم. باید بخوابم.