"قانون سوم
به نام کلمه که کلمات را جاری میکند، به راستی در نبود کلمه باز هم قطار فکر بر روی فقراتم حرکت میکرد؟ چه شد که مرا به صلیب کشیدهام در واگنهایی که بوی تولد سوسکها و عنکبوتها را میدهد. یادم نمیآید اما جای شلاقهای آتشینی که شیطان، بر روی تنم میزدم هنوز نعره میکشد. زبان زخمها را نمیدانم تا از نعرههای زخمهای تنم بپرسم که آیا جز من در این بازی چیزی هست؟ هنوز زخمهایم درد میکند.
به نام درد که تعظیم ما را بپذیر بر سلطنتت، زندگانیام را مدیون تو هستم. دردی که همیشه هست و وجودیت را به من میبخشد. درد که طعم چشمهایش را بر من شیرین میکند.
به نام چشمهایش که تمام این داستان را بر مبنای آن نوشتهام. چشمهایی که قدرت را به من داد.
و لعنت به تو که وجود آن چشمها را از من در داستان گرفتی. قانونی جز این در این مرحله برای تو ندارم. بمیر."
مَرد قبل از این که نامه را بخواند آنقدر قرص خورد که دیگر روز بعد بیدار نشد.