- آقای استاد، داستانی که داشتی تعریف میکردی تو کلاس باعث میشه بچهها بد برداشت کنن. من همسرتم و شاگردت هم هستم، بین این همه داستان دقیقا باید بیای داستان جنایی راجع به استاد و شاگردی که ازدواج کردن بگی؟
+ میفهمم چی میگی. ولی باور کن دست خودم نیست.
- یعنی چی دست خودت نیست؟
+ حتی نمیتونم توضیحش بدم! در این حد مثلا میتونم بگم که فکر کن یکی ازون بالا داره بهم دستور میده فلان کار رو کن. کمکم دارم فکر میکنم شخص شیطان داره باهام مکالمه میکنه.
- ازین حرفا بزنی طلاقمو میگیرم ازت. از جلسه بعد داستانتو عوض کن.
+ چشم.
- یکمی هم بیشتر با بچه سر و کله بزن، بیچاره لحلح میزنه که تورو ببینه وقتی میرسی تا نگاهش میکنی میری تو اتاقت خودتو حبس میکنی به بهونهی کار. من که میدونم کار نداری. مشکلت با بچهت چیه واقعا؟ بچهی خودته بخدا.
+ نمیدونم، بعضی وقتا به این فکر میکنم که اگه یه روزی کاری که با هم میکنیم رو ببینه چی میشه. من پدرشم براش نماد قدرت باید باشم، فکر کن یه روز بفهمه تمایل جنسی پدر و مادرش این شکلیه. تمام قدرتم براش میشکنه. به چشماش که نگاه میکنم میبینم این رو که من رو چقدر قدرت میدونه.
- خیلی توی فاز درست موندیا استاد! یه بچه کوچولوعه دیگه انقد سخت نگیر به خودت و به جای این چیزا اگه به فکرشی یکمی بیشتر باهاش وقت بگذرون. میدونی که؟ مهم تر ازین چیزا یه بچه نیاز داره که پدر داشته باشه. نه؟