ویرگول
ورودثبت نام
GriefKid
GriefKidchess player, software engineer
GriefKid
GriefKid
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

شاه راه هشتم(قسمت سوم)

" قانون اول

مرگ در لابه‌لای وجود و در میان نفس‌های بودن است که زندگی می‌کند. تو در این بازی به ازای خلق بودنِ هر چیز، مرگ نبودش را رقم میزنی و به ازای خلق نبودش، مرگ بودنش را. تو در این بازی نمی‌توانی گزاره‌ی قبل را نقض کنی.

مجبور به اجرای این قانونی، وابستگی تو از عدم آگاهی به این قانون است. و این عدم آگاهی نقص نیست، بلکه وسیله‌ای برای ادامه‌ی بازی‌ست که تو خود آن را انتخاب کرده‌ای."

عنکبوت‌ها به اتاقم حمله کرده‌اند، با تار‌هایشان من را به تخت بسته‌اند و با کمک سوسک‌ها تمام بدنم را پوشش داده‌اند. در خواب فکر می‌کردم در حال خواب دیدنم، چه کسی حمله‌ی عنکبوت‌ها به اتاقش را باور میکند که من باور می‌کردم؟ در ابتدا با تعداد کم شروع کرده بودند، تعدادشان به ده عنکبوت نمی‌رسید که از پاهایم شروع به بستن من با تار کردند. حال آنقدر جرئت پیدا کرده‌اند که یکی از آن‌ها از گردنم در حال نزدیک شدن به صورتم است. جرئت باز کردن چشم‌هایم را ندارم اما از حرکتش می‌توانم تشخیص دهم که عنکبوت نیست. یک سوسک مشکی‌ست که به صورتم نزدیک می‌شود. اگر برایتان این سوال پیش آمده که از کجا به همچین تشخیصی رسیده‌ام باید بگویم که حس لامسه شما هم می‌تواند تفاوت بین سوسک و عنکبوت را تشخیص دهد، مشکی بودنش را هم مطمئن نبودم اما ترجیح دادم مشکی باشد. ترجیح دادم فکر کنم مرده‌ام و این دوستان من مسئول خاک کردن من به شیوه‌ی خودشان می‌باشند. در تشیع جنازه به هر شیوه‌ای به نظر لباس مشکی مورد تاییدتر است.

به درون بدنم هم نفوذ کرده‌اند، تکه‌تکه قلبم را از هم جدا می‌کنند. تنها چیزی که می‌دانم این است که به مغزم نفوذ نکرده‌اند و البته که نمی‌توانند نفوذ کنند. آن‌جا جایگاه تفکراتی‌ست که جز من کسی توان تحمل آن را ندارد، چون بقیه، خود جزئی از آن هستند.

از خواب بیدار می‌شوم، خبری از لشکر عنکبوت‌ها نیست. اما نمی‌توانم بدن و یا حتی چشمانم را تکان دهم. به نقطه‌ای از سقف خیره شده‌ام. در سقف قطره‌ای می‌بینم. آب نیست! قطره‌ای از آهن است. یک چکه قطره‌ی کروی از آهن. فکر می‌کنم تیر‌آهن درون سقف نم داده باشد. قطره به آرامی شروع به چکیدن می‌کند. چشمانم را نمی‌توانم ببندم. قطره دقیقا بین ابروهایم فرو می‌رود، دردی حس نمی‌کنم. به قدری این قطره‌ سنگین است که به اندازه‌ی حجم خودش از پیشانی تا پشت سرم را سوراخ می‌کند و با خود به درون زمین می‌برد. دردی حس نمی‌کنم تنها دردی که وجود دارد اجبار به نگاه کردن به دو قطره‌ایست که از سقف در حال جدا شدن می‌باشند. درد نگاه به آن قطره‌ها از دور و انتظار کشیدن برای فرودشان بر روی تنم خیلی بیشتر از درد اصابتشان می‌باشد. دو قطره بر روی چشمانم فرود می‌آیند و از سنگینی‌شان چشمانم را درون مغزم فرو می‌برند. این اولین بار است که از فاصله‌ای به این نزدیکی می‌توانم درون مغزم را ببینم. چقدر سیاه، یک بچه‌ی سه ساله تمام مغزم را احاطه کرده. جیغ می‌کشد. چشمانم تحمل دیدن جیغ‌های این بچه‌ی ناشناس را ندارد. درون مغزم چشمانم می‌ترکد.

از خواب بیدار می‌شوم، تمام سلول‌های بدنم از شدت سرما می‌لرزند، چهار دست و پا خودم را به میز می‌رسانم روی میز یک عنکبوت روی "قانون اول" راه می‌رود. نامه را برمی‌دارم و یک بار دیگر آن را می‌خوانم. همان‌جا به خواب می‌روم.

از خواب بیدار می‌شوم، آنقدر بیدار می‌شوم تا به همراه شما از خواب بیدار شویم.

۲
۰
GriefKid
GriefKid
chess player, software engineer
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید