"به حرفهای راوی تا چه حد میتوان اعتماد کرد؟ این سوال را به عنوان آخرین سوال جواب میدهم. مگر جز این است که راوی تجربههای خود را بازگو میکند؟ من فکر میکنم اشتباه شما به عنوان مخاطب این است که میخواهید از حرفهای راوی مفهوم را کشف کنید. مگر به جز خود راوی مفهوم دیگری هم وجود دارد که به دنبال کشف آن هستید؟ این خود شما هستید که نمیخواهید راوی را بفهمید و راوی را برای خود موجودی غیرقابل اعتماد میکنید تا بتوانید به نقش بازی کردن خود در این جهان ادامه دهید. شما در واقع از مرگ میترسید.
این که از طرف راوی تجاوز رخ داده و یا خیر برای شما دوگانگیای میسازد که این دوگانگی به شما کمک میکند تا به زندگی خود ادامه دهید. این یک مثال ساده بود برای این که انسانها "درد بیانتها" را به چه شکل تحمل میکنند که در ازای آن زنده بمانند. ادامهی داستان را در جلسهی بعد میخوانیم."
عادت دارم که در راه بازگشت به خانه از دانشگاه به حرفهایم در کلاس فکر کنم، به حرفهایی که خودم نمیدانم چه مفهومی دارند. نسبت به حرفهایم آنقدر غریبهام که بعضی وقتها فکر میکنم من دانشجوی کلاس بودهام و یک فرد دیگری این حرفها را زده. این مریضی به حدی شدت گرفته که بعضی روزها که از خواب بیدار میشوم نوشتههایی روی میز با دستخط خودم میبینم که اصلا نوشتن آنها را به یاد نمیاورم.
گاهی اوقات تصمیم میگیرم که تسلیم شوم. قبول کنم که تمام این اتفاقات، جزئی از بیماری من میباشند. قبول کنم که من از انسانها فاصله گرفتهام و زندگی غیرعادیای را میگذرانم. یک بار که این تسلیم شدن از طرف من رخ داده بود به پزشکی مراجعه کردم که دیگران میگفتند در درمان بیماریهایی همانند بیماری من تخصص دارد. با کت و شلواری شیک در مطب نشسته بود، صورتش را آنقدر هنرمندانه مرتب کرده بود که نگاه اولم به صورتش مرا به سفری در قرن ۱۸ در اتاق پیت موندریان برد. وقتی نشستم انتظار داشتم که یکی از نقاشیهای خود را به من نشان دهد و راجع به سادگی جهان صحبت کند. راجع به این که تمام این جهان را میتوان با توهم چند خط ساده و چند رنگ مدلسازی کرد. اما وقتی که به چشمانش نگاه کردم در طول یک ثانیه سه قرن زمان را برگشتم و در قرن ۲۱ مقابل انسانی قرار گرفتم که تمام مستندات گواهی این را میدادند که او پیت موندریان است اما چشمانش قسم میخوردند که ما در حال نقش بازی کردنیم. تا چشمانش را دیدم از مطب فرار کردم و دوباره فهمیدم که ما همه مریضیم. ما همه در حال نقش بازی کردنیم، اگر نخواهیم که نقش بازی کنیم دیگر در این جهان چه میکنیم؟ دقیقا زمانی که قبول کردم زندگی کردن همان سمیست که در رگهایمان جریان دارد شروع به ساختن هدفهای جدید کردم.
خلاصهای از تفکراتم موقع بازگشت از دانشگاه به سمت خانه را خواندید و در رابطه با من خیلی چیزها را متوجه شدهاید. اما از شما میخواهم تمام چیزهایی را که از من فهمیدید در این نقطه پاره کنید و آنها را به خاکستر تبدیل کنید. خاکسترش را به من بدهید تا در حیاط خانه چال کنم. بعد از چال کردن خاکستر، همان زمانی که پسر سه سالهام نیمی از وجودش را در حیاط خانه میبیند و دوان دوان از پدرش طوری استقبال میکند که گویی تمام قدرت جهان در پدرش جمع شده، شما دیگر من را نمیشناسید.