ویرگول
ورودثبت نام
GriefKid
GriefKidchess player, software engineer
GriefKid
GriefKid
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

شاه راه هشتم(قسمت اول)

"من اسمی ندارم تا خودم را با آن به شما معرفی کنم. در شهری زندگی می‌کنم که جز من در آن چیزی نیست اما تمام چیزهایی که در شهر شما وجود دارد از اینجا نشأت می‌گیرد، حتی خودتان.

نمی‌دانم چرا این کلمات را می‌نویسم، تنها شما مطلع به دلیل وجود این نامه‌اید. تنها شمایید که می‌دانید چرا این کلمات در زندگی شما جریان گرفته‌اند و در ازای آن چه معامله‌ای را انجام داده‌اید.

شما خودتان این بازی را انتخاب کرده‌اید، اما چون از یادتان رفته، من در طول چند نامه قوانین بازی را به شما یادآوری خواهم کرد.

خالق تمام این بازی شما هستید اما با این حال در طول بازی همیشه به یاد داشته باشید که خود شما از شهری که من در آن زندگی میکنم نشأت گرفته‌اید."

از صبح که این نامه‌ی کوتاه را روی میزم دیدم، چندین بار تمام کلماتش را با دقت خوانده‌ام اما نه متوجه منظور آن می‌شوم و نه می‌توانم حدس بزنم چه کسی و به چه علت چنین نامه‌ای را برای من فرستاده است.

این نامه می‌تواند یک اتفاق تازه باشد. سال‌هاست در زندگی‌ام اتفاق تازه‌ای رخ نداده، آخرین اتفاق قابل بحث مربوط به ده سال پیش می‌شود. زمانی که به دلیل تجاوز به دانشجویم از دانشگاه اخراج شدم و همسرم من را ترک کرد.

از ماشین پیاده شده بودم تا در پارکینگ را باز کنم، سرم را که بالا آوردم اول با سیلی محکمی مواجه شدم که یادآور "درد بی‌انتها"یی بود که تا به حال آن را نچشیده بودم و بعد متوجه برادر همسرم شدم. این صحنه اولین بار بود که از تجاوز به شاگردم مطلع شدم.

بعد از آن ماجرا ده سال تمام خودم را در اتاق حبس کرده‌ام. شب ها با قرص به خواب می‌روم و روزها با قرص زنده می‌مانم و در تمام مدت بیداری مشغول به نوشتنم. نه نویسنده ام و نه شاعر و نه قصد نویسندگی و یا شاعری را دارم اما می‌نویسم. هر چیزی را که بتوانم می‌نویسم.

از صبح که بیدار می‌شوم تا شب قبل از خواب می‌نویسم و هر شب تمام نوشته‌هایم را آتش می‌زنم و خاکسترش را در باغچه‌ی حیاط دفن می‌کنم. اگر کسی نوشته‌هایم را بخواند این اتاق را هم از من می‌گیرند و تیمارستان را هم‌خوابم می‌کنند.

از خاکستر نوشته‌هایم درخت قطوری رشد کرده که شب‌ها کلاغ‌ها روی آن آواز صلح می‌خوانند. درست بعد از این که قرص‌هایم را می‌خورم، همان لحظه که برای مدتی لبخند می‌زنم و چشم‌هایم را می‌بندم، همان لحظه‌ی آرام، کلاغ‌ها با غرور و افتخار آوازشان را شروع می‌کنند. گویی در تمام نبردهای زندگی پیروز شده‌اند و حال بعد از تمامی این پیروزی‌ها نوبت به صلح رسیده، وقت به خواب رفتن.

اما من می‌دانم که این کلاغ‌ها را چه کسانی به سمت خانه‌ی من می‌فرستند، آن‌ها می‌خواهند که فکر کنم جهان در صلح و آرامش است تا به جنگ آنان نروم. اما آن‌ها نمی‌دانند که من تنها به چند ساعت خواب نیاز دارم تا برای جنگ آماده شوم آن‌گاه قلمم را برمیدارم و با نوشته‌هایم زخم‌های سنگینی بر قلب آن‌ها می‌زنم.

۱۱
۰
GriefKid
GriefKid
chess player, software engineer
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید