کلمات گاهی سخت به روی کاغذ میآیند. برایم ناز میکنند و ادا و اطوار در میآورند. بلاخره هر شغلی سختیهای خودش را دارد؛ اما بعد از کار در معدن، سختترین شغل دنیا قاتل بودن است. من تمام افکارم را میکُشم و در کاغذ دفن میکنم. شاید بعد از مرگم، در مراسم تدفین، کسی برایش سوال پیش آید که شغل مرحوم چه بود؟
آنگاه کسی بگوید: مرحوم هنرمند بودن اما در قطعهی هنرمندان دفن نشدند. چون نوشتن علیه کلمات را کسی هنر نمیداند. بعد کس دیگری کنجکاو شود که چگونه میشود بر علیه نوشتن، نوشت! طرف پیگیر باشد و یکجوری به اتاقم بیاید و دفترهایم را باز کند و به مطالعهی سکوت بنشیند. تمام صفحههای خالی دفترهایم، بوی گند جنازههای افکارم را میدهند.