ای دوست ، نژند گشته ای و در برهه ای از زمان قرار داری که نمی دانی حقیقت چیست،
تنگ دل شدی و این چیزی از واقعیت نیستی او کم نمی کند.
بار سنگین غم را بر دوش می کشی و احساس می کنی هر آن بر اندوهت افزوده می شود
به آدم ها که می نگری،
می بینی نقاب هایی از نقوش مختلف بر چهرهشان چنگ زده!
آدم هایی که غم را این گونه می بینند:
صورتی از احساس که بر سرگردانی روحت دست نوازشی کشیده و بعد به تاریکی بدل شده
در چشمهایشان می گردم تا شاید حقیقت وجودیشان آشکار شود
ولی عزیز من ؛
می دانی؟!
چشم ها هم دیگر راست نمی گویند!...
حال اگر کسی حقیقت خویش را با نقابی پوشالی پنهان نکرد
ساده است ،
بی غم است.
آدمی بی درک و ساده که نمی داند زندگی چیست؟
به راستی آدمی برای چه پا بر زمین نهاده؟!
برای تجربه ی این تلخی؟!
نه ، قطعا نه ...
اکثرا درکی از حقیقت غم نداریم؛
حقیقت غم آن نیست که تو میگویی!
اندوه حقیقی را نمی توان بیان داشت ؛
چیزی فراتر از یک کلمه است
فراتر از چیزی است که حتی به صمیمی ترین فرد زندگی ات می توانی بگویی.
زخم ها به مرور زمان خوب می شوند،
درد ها التیام میابند،
دلتنگی ها پایانی دارند ،
غم ها کمرنگ می شوند؛
ولی رد برخی تا ابد بر دیواره ی دل حجاری می شوند...
غم، آن رنجی نیست که با جاری شدن مروارید ها بر رویت تسکین یابد.
رنج آن انتظاری نیست که برای دیدار جان به لبت برساند.
این غم رنج آور آن است که نمی توانی حتی لب به سخن بگشایی و حتی کلمه ای راجب آن صحبت کنی!
غم در دل است و در دل می ماند ،
عقده ای که اسمش را غم نهادی
پایانی دارد ،
همانند داستان مان؛
و در
پایان :
ما عقده های متحرکی بیش نیستیم!

_ خاکستری؛
پی نوشت:
حقیقتا ایده ی اصلی برای یکی از دوستان بود ☝🏻
که گذاشتم و دیدگاه خودم را هم نوشتم
به راستی که ما عقده ای متحرک بیش نیستیم؟!
این نقاب زیبا کند