ثبت بالینیِ فروپاشیِ فاقدِ معنا
کد پرونده: مورد شماره ۴۰۲
موقعیت: تخت ۴، بخش مراقبت‌های ویژه
وضعیت: ترمینال. شکستِ جبرانِ فیزیولوژیک.
۰۲:۱۰ بامداد — امتناعِ توهم؛ تفکیکِ کالبد از کورتکس
وضعیت: سوپاین. ریتم مانیتور: تاکی‌کاردی بطنی با کمپلکس‌های پهن و ناپایدار.
سلول‌های میوکارد در اسیدوز غوطه‌ورند، اما کورتکس مغزی با دقتی شکنجه‌آور هنوز پتانسیل عمل شلیک می‌کند. نوعی دوگانگیِ عریان و منزجرکننده وجود دارد لاشه در حال غرق شدن است و تحلیل‌گرِ درون، بیدار روبه‌روی این تخریب نشسته است. مانند پاتولوژیستی که اعضای گندیده‌ی کالبد خود را روی ترازو می‌گذارد، در حالی که هنوز عصب‌های بینایی و درد به همان کالبد جوش خورده‌اند.
یک پارازیت شناختی تلاش می‌کند نفوذ کند: «این رنج مرا می‌سازد.»
پاسخ سلولی قطعی و بی‌رحم است: مزخرف نگو!!
بافت ایسکمیک چیزی نمی‌سازد؛ نکروز می‌شود. بافتی که pH آن به زیر ۷.۱۵ سقوط کرده، اراده سرش نمی‌شود. مقاومتِ روانی، آرایشی مضحک روی چهره‌ی هیپوکسی است. هیچ نورونی پس از چهار دقیقه فقدان اکسیژن، فرزانه یا قوی‌تر نشده است؛ یا زباله‌ی بیولوژیک است، یا خاموشی مطلق.
۰۲:۴۵ بامداد — انحلالِ افسانه‌ی نجات
فشار خون سیستولیک: ۵۵ میلی‌متر جیوه. نبض محیطی: غیرقابل لمس.
پرسنل حاضر بر بالین، همکاران سالیانِ من هستند. بدون شتاب، بدون حماسه، بر اساس الگوریتم کدهای احیا حرکت می‌کنند. هیچ تلاشی برای «جنگیدن» در کار نیست؛ صرفاً پر کردن سیستماتیکِ برگه‌های قانونی است
ارزیابی مردمک‌ها، یک آمپول بی‌کربنات، نگاه به عقربه‌های ساعت دیواری.
سال‌ها هویت خود را با این دروغ بزک کرده بودم: «من با این روند می‌جنگم، پس زیستن معنایی دارد.»
اکنون از زاویه‌ی بیمار، ابتذال این سازوکار فاش می‌شود. من در تمام آن سال‌ها کسی را «نجات» ندادم. نجات، واژه‌ای شاعرانه برای تکنسین‌هایی است که پایانن مصرف بافت‌ها را چند روز به تعویق می‌اندازند تا تجزیه در خاکی دیگر یا روی تختی دیگر رخ دهد. همه‌چیز دستکاری رقت‌انگیز شیب غلظت سدیم و پتاسیم بود، نه تقدس‌بخشیدن به بقا
قهرمانی وجود ندارد؛ فقط شیمی است و تاخیر در آنتروپی.
۰۳:۲۰ بامداد — شکنجه‌ی امتناعِ خودفریبی (The Impossibility of Bad Faith)
مردم در این مرحله قصه می‌بافند. به تقصیرِ دیگران، خطای درمان، قضا و قدر، یا گناهان گذشته چنگ می‌اندازند تا درد را در یک ساختار روایی بگنجانند.
شکنجه‌ی واقعی من این است: مجرای دروغ در مغز من مسدود است.
نمی‌توانم به سرنوشت پناه ببرم
من دقیقاً مکانیسم را می‌دانم: پارگی یک پلاک آترواسکلروتیک در شریان نزولی قدامی چپ، تجمع تصادفی پلاکت‌ها، ترومبوز و قطع خون‌رسانی. تصادفی کاملاً مکانیکی و کور، هم‌ارز با چکیدن قطره‌ای روغن از موتورِ یک کامیون قراضه.
هیچ غایتی پشت این خفگی نیست. من بازیگرِ تراژدیِ بزرگی نیستم؛ خطای محاسباتیِ و تلاطم پیش‌بینی‌ناپذیر طبیعت نیستم؛ حتی یک «قربانی مظلوم» هم نیستم تا با ترحم به خود، از تلخی واقعیت بکاهَم. این رنج فاقد شعور و فاقد پیام است. جهان همان‌قدر از انسداد عروق من بی‌خبر است که از ترکیدن حبابی روی گنداب.
۰۳:۵۰ بامداد — آگاهی: ژنراتورِ رنج
ایسکمیِ میوکارد عمیق‌تر می‌شود، اما حقیقت بیوشیمیایی صریح‌تر از این حرف‌هاست: فسادِ فیبرهای عضلانی فی‌نفسه دردی ندارد. یک بافت مرده زاری نمی‌کند.
تنها مقصرِ این عذاب، هوشیاریِ خودِ من است.
این نورون‌های کورتکس من هستند که جا‌به‌جایی کاتیون‌ها را ترجمه می‌کنند و نامش را «درد» می‌گذارند. ذهن من یک قربانیِ منفعل نیست؛ کارخانه‌ای بی‌وقفه است که پوسیدگیِ ماده را به عذاب بدل می‌سازد. من هم‌زمان گوشتِ روی تخته، ساطور، و دستِ قصابم.
فاجعه این است که این تماشاگرِ رذل خاموش نمی‌شود. هیچ مکانیزم دفاعی، هیچ خلسه‌ای برای گریز نیست. تا آخرین پتانسیل عمل، ناظرِ سمج بیدار مانده و سوختنِ سیم‌کشی‌های خود را ثبت می‌کند. تنها با متلاشی شدن کامل این پردازنده، شکنجه پایان می‌یابد.
۰۴:۱۱ بامداد — صفر مطلق
مانیتور: آسیستول. خط ایزوالکتریک ممتد.
بایلد‌ها کنار می‌روند. ونتیلاتور هنوز پیستون می‌زند؛ تلمبه‌ای مکانیکی برای باد کردن کیسه‌های گوشتیِ خالی از اکسیژن.
هیچ دری گشوده نمی‌شود. نه نوری در کار است، نه تونلی، نه حتی سیاهیِ باهیبت و حماسیِ نیستی. نیستی حتی سیاه هم نیست؛ فقدان است. خاموشیِ یک واکنش فسفوریلاسیون که سوبسترایش به اتمام رسیده. همین‌قدر پیش‌پاافتاده.
گزارشگر بیرون از این تخت نبود.
این خطوط از گلویی ثبت شد که لوله‌ی پلاستیکیِ تراشه آن را خراشیده بود.
من تاوان هوشیاری‌ام را پرداختم؛ تاوانِ اینکه نتوانستم حتی در واپسین ثانیه‌ها خودم را تسلی دهم. نتوانستم دروغ بگویم؛ پایانی باشکوه و حماسی در انتظارم نبود.
من، خودِ این کالبدم.
ماده بر کورتکس پیروز شد.
ترجمه متوقف می‌شود.
جریان قطع شد.
صفر.
🖋️دکتر رضا قویدل
