
بچه که بودم خودم را جای اون بازیکن موفرفری کلمبیایی پشمالو میذاشتم . جای کارلوس والدراما . نمیدونم شاید حتی چهره اش را ندیده بودم . با توپ پلاستیکی توی حیاط به دروازه شوت میکردم و اسم کارلوس والدراما را میگفتم . دروازه یه آخور گوسفندی بود :)
میون اون همه ستاره نمیدونم چرا خودمم را جای کارلوس والدراما میگذاشتم . چه روزهایی بود .
از بچگی جز خاطرات محدود چیز زیادی در خاطرم نیست . نه از پدر بزرگم خاطره ای دارم و نه از مادربزرگم . نمیدونم اصلا منو دیدن یا نه . از فامیل های پدرم جز خانواده عموم و برادرهای مادرم کسی را نمیشناسم . عموم قبل پدرم فوت کرد . و فوتش پدرم را پیر و بیمار کرد بعد هم فوت برادرم و حدود یه سال بعد هم پدرم رفت .
با ۴۲ سال سن عکس زیادی از خودم ندارم . آدم زشت از خودش و عکسش و آینه فراری میشه . حتی از بچگیم هم عکسی ندارم . نمیدونم چرا . شاید من نخواستم یا دوربینی نبود . تنها عکس بچگی که از خودم دارم عکس شناسنامه اش هست . یه عکس کوچیک که با یه لباس شطرنجی قهوه ای مانند گرفتم . اون عکس هنوز رو شناسنامه ام هست . عکس ۱۰تا ۱۲ سالگی شاید .
یادمه بچه که بودیم پدرم واسه من و خواهرم قصه تعریف میکرد . گمونم درباره روباه و رودخونه بود . با پدرم چند جا رفتیم . یه جا گمونم مهمون یه خونواده شده بودیم که رابطه نسبی نداشتیم و بیشتر گمونم رابطه رفاقتی بود . گمونم غذا هم قورمه یا قیمه بود . یکبار هم گمونم با پدرم به روستای مجاوز رفتیم .
اما مادرم .
مادرم نون که میپخت برای من و خواهرم نون های کوچیک میپخت اندازه یه فتیر . شاید هم کوچکتر . پَ پَ
میگفتم . مادرم کشک هم که درست میکرد واسه ما کچک کوچیک درست میکرد . با این چیزهای کوچک و به ظاهر ساده ما را خوشحال میکردن . اون روزها خبری از جشن تولد و سیسمونی نبود . لاقل برای ما و تو دهات ما نبود .