از کوچه گذر کردی
نگاهم به نگاهت افتاد
یک لحظه بود اما
عشق به جانم افتاد
عاشق شدم (و ) کارم
شد از کوچه گذر کردن
به امید یک لحظه
تو را تماشا کردن
گاه که گذر میکردی
با شوق به تماشا بودم
گاه نبودی ( که ) ببینی
چون موج بی تاب بودم
سالها گذشت و تو
رفتی از آن کوچه
من ماندم و قلبی که
ماند در آن کوچه
این شعر را چند سال پیش گفتم . واقعا دوسش دارم
شبیه قصه عشق خودم بود . عشقی که مثل تموم عشق های دیگه تو قلبم چال شد .
اولین بار سر خیابون یا کوچه دیدمش . اغلب هر روز موقع رفتن سر کار یا برگشتن به خونه میدمش .
میگن عشق یهویی اتفاق میوفته ولی به نظرم همه عشق ها یهویی رخ نمیده . چند بار میبینی و این دیدن ها منجر به عشق میشه .
ازون روزها چند سالی میگذره ولی من هنوزم خیلی وقتها به اون کوچه که نه ، گاهی کوچه ها نگاه میکنم .
قلبم هنوز اونجا مونده .
راستش کوچه ای که ازش بیرون میومد را فراموش کردم .
دو سه کوچه است که مطمئن نیستم کدوم بود .
اون دختر بعد چند سال انگار غیب شد . نمیدونم چرا .
شاید جای دیگه رفتن . شاید سر کار میرفت و ساعت کارش عوض شد یا شاید دانشگاه میرفت و دیگر نرفت .
بعد مدت ها دیدمش ولی مطمئن نبودم خودش بود . سریع رفت و من مثل همیشه گمونم سر کار میرفتم .
هیچ وقت هم نتونستم سنش را تخمین بزنم .
سالهاست که دیگر نمیتونم سن را تخمین بزنم .
نسل به نسل انگار فرمول سن ها بهم میریزد .
یک زمانی پسر بیست بیست و پنج ساله قیافه ای شبیه محمد در پناه تو داشت و الان پسری در همان سن قیافه ای در شمایل ارسلان قاسمی . انگار نوجوانی ۱۷،۱۸ ساله است .
