
دیروز و امروز نون و قلم جلال آل احمد را خوندم و امروز تموم کردم . حکومتداری را تو یه داستان جا داده بود .
هم طنز است هم جدی . عین اخراجی های ۱ مسعود ده نمکی .
فقط ایرادش همون سنگین بود متن و سبک و سیاق نوشته های دوران جلاله . همون سبک و سیاق امین مخلص جان خودمون .
نمیدونم شاید جلال همین امین خودمان بود که به گذشته رفته بود یا امین همان جلالی که به حال اومده .
قصه با داستان چوپانی شروع میشه و بعد هم داستان میره به قصه دو عریضه نویس اون زمانها و قصه قلندرها و گرفتن شهر و بعد هم فرار کردن این قلندرها و بازگشت دوباره همون حکومت .
یکی ازین عریضه نویس ها( میرزا اسدالله ) آدم سالمی است و فقیر و دیگری( میرزا عبدالزکی ) بیشتر دعا نویس و رمال است نه عریضه نویس .
آن که فقیر است اصول دارد و آن که ثروتی دارد بی اصول و قاعده . رفاقت دو آدم با دو سبک و عقیده متفاوت است .
اینها با حکومت قلندرها همکاری میکنند و هر کاری که میکنند و هر مشکلی را که حل میکنند یه مشکل از جای دیگر سر میزند . جاسوس حکومت قبلی هم برای این حکومت انقدر مشکل و دردسر درست میکنند تا تهش به این نتیجه میرسند نمیتوانند جلوی حمله حکومت قبلی را بگیرند و فرار کنند .
آن عریضه نویس دعانویس فلنگ را میبنند و این عریضه نویس فقیر هم با ضمانت دیگری تبعید میشد .
جدال های این دوتا عریضه نوبس یه جاهایی واقعا محشره .
مثل اینجا :

دیروز