
پریروز دومادمون و خواهرم و بچه هاش مثل اغلب شبای دیگه خونه ما بودند . تقریبا هر روز یا یکی در میون شب میان خونه ما . میگفت یه کارخانه داری میگفت کارگر برای من ارزشش از پِهِن هم کمتره . اینا یکی دو سال پیش هم دوماد میگفت . ظاهرا طرف با کارگر یا کارگراشون درگیری پیدا کرده بود و این حرف مزخرف را گفته بود .
ما تو دنیایی زندگی میکنیم که آدما بهم وابسته اند . همان دکتری که بیمار برای درمان دردش بهش مراجعه میکند شاید روزی برای کار خود به همان شخص یا شخصی با تخصص همان بیمار مراجعه کند . کارگر به خاطر پول به کارخانه دار وابسته است و همان کارخانه دار فروشش از خرید کارگرها و اشخاصی با شغل های دیگر است . اگر کارخانه دار و تولید کننده ، تولید نکند تولید میخوابد و تولید بخوابد کارگر درآمد ندارد و اگر کارگر پول و درآمد نداشته باشد خرید ندارد و وقتی خریدی نباشد تولید تو انبار باد میکند .
جامعه همانطور که به پول و ثروت سرمایه دار نیاز دارد به نیروی تولید و خرید کارگر هم نیاز دارد .
اگر کارگر به پول کارخانه نیازمند است ، کارخانه دار هم به خرید کارگر ( نه لزوما کارگر خودش ) نیازمند است .
جامعه به تولید کننده نیاز دارد به پزشک و معلم و مهندس و کارگر هم نیاز دارد .
این فقط کارگر نیست که نیازمند است . آن کارخانه دار و دکتر و پزشک و مهندس هم نیازمند است .
اگر پزشک ها نباشند بیمارها جان میدهند و اگه بنّاها و معمارها نباشند ساختمان ها اگر هم ساخته شوند فرو میریزند . اگر رفتگرها نباشند شهر را کثافت برمیدارد و اگر کارگرها نباشند کار و تولید میخوابد .
آنکه پول و شهرت و احترام بیشتر دارد خدا نیست و آنکه پول و شهرت و احترام کمتر دارد برده نیست .
چند سال پیش جوانی چاق اومد جایی که ما کار میکردیم .
میگفت خودش قبلا تولید کننده و صاحبکار بوده ولی شریکش سرش کلاه گذاشته . زمین گرد است و زندگی پستی و بلندی های زیادی دارد . آن که روزی سواره بوده است
شاید روزگار روزی او را پیاده کند و آنکه پیاده است شاید روزگار روزی او را سواره کند .
آنکه از بالا به آدما نگاه میکند شاید روزی چنان زمین بخورد که نتواند بالا را حتی نگاه کند .
ما قبل از آنکه پزشک و معلم و تولید کننده باشیم یک انسانیم یک بنده ایم .
بنده یک خدا .