بهار فصل قشنگی است . عروس فصل هاست . اما نه اینجا . بهار قشنگه ولی نه تو کویر ، نه جایی که دور تا دورش سنگه و سنگه و سنگ .
بهار تو روستا قشنگه . بهار با شکوفه و گلها قشنگه . با چمن ها . بهار با دشتی پر شقایق قشنگه . با رودخونه های خروشان قشنگه . بهار را دوست دارم ولی بدون باران . بدون صدای رعد و برق های وحشتناک . من از باران خوشم نمیاد . سالهاست که خوشم نمیاد .
تابستان به نظرم فقط به درد خشک کردن لباس میخوره تابستان فقط میوه هاش قشنگه . هندونه هاش . زرد آلوهاش . خودش انگار یه جهنمه . جهنمی برای خاکستر کردن ما ادما .
پاییز انگار عاشقی است که افسرده شده .بی حال و بی روح منتظر پایان دنیاست . پاییز انگار بیماری است که به تب گرفتار شده . زرد و آشفته .
پاییز انگار زنی است که شوهرش سالهاست تنهاش گذاشته و رفته . پاییز فصل آدمهای چمپاته زده است . پاییز را دوست ندارم چون بارون را دوست ندارم . طوفان و گرد و خاک را دوست ندارم . قدم زدن با یار را دوست دارم ولی قدم زدن زیر بارون را دوست ندارم . فقط عاشقان روانی زیر بارون قدم میزنن !
زمستان را دوست دارم . به خاطر برفش دوست دارم . زمستون را مثل سیب زمینی سرخ کرده همه دوست دارن مگه کسی پیدا میشه برف دوست نداشته باشه . همه زمستان را به خاطر برفش دوست دارن . زمستون سلطان ندار فصل هاست .
