
دیروز چند تا از داستان های صادق هدایت را خوندم . داستانهایی که همه پایان غمباری داشتند . در تمام این داستان ها یه قهرمان سالم نبود . هر چند تو خیلی هاشون اصلا قهرمانی نبود . داستان علاقه آن پسر به مجسمه به نظرم داستان زیبایی بود . پایان غیرمنتطره هم داشت .هر چند قبل پایان حدس زدم به نامزدش شلیک کرده . نتیجه عشق آن جوان به نامزد لاابالیش هم از اول مشخص بود . تو تمام این داستانها نویسنده در حال متلک انداختن به مذهب و مذهبیا بود . ظاهرا صادق هدایت دل پری ازین اخوندا داشت . قهرمان داستان داش اکل یه عرق خور بود . ولی صادق هدایت جوری این عرق خور را بزک کرده بود انگار تختی بود . پوریای ولی بود !!!
تو داستان ابجی خانم هم دائما در حال تیکه انداختن به ابجی خانم بود . نماز و روزه اش را ریاکارانه میداست .
حتی تو داستان عروسک پشت پرده ، به مهرداد که مذهبی تربیت یافته بود هم متلک مینداخت . هر چند تهش هم مهرداد یکی شد مثل خودش عرق خور .
سگ ولگرد به نظرم زیبا بود . اینکه قصه ای برای مشکلات یه سگ ولگرد بنویسی . صادق هدایت تو این داستان هم باز به قشر مذهبی و سنتی تاخت . انگار تمام درهایی که این سگ تحمل کرده بود به خاطر نجس بودنش بود . !
قلم داستانها هم روان و گاهی آمیخته با واژه ای بودند که احتمالا تو همون زمان فقط استفاده میشدند .
با این افکاری که صادق هدایت داشت و شکست هایی که خورده بود اگه خودکشی نمیکرد جای تعجب داشت .
در کل صادق هدایت را تو داستان نویسی باید یک نابغه دانست هر چند افکارش تو محیط فاسد آن دوره تا حد زیادی آلوده شده بود .