
خیلی وقتها خدا به خاطر قضاوتهامون درباره دیگران مجازاتمون میکنه .
خیلی وقتها خدا ما را در جای آدمهایی قرار میده که ازونا متنفریم .
نمیدونم چند سال پیش بود شاید بالای ۱۵ سال پیش .
اون موقع ها از سیگار و سیگارفروش متنفرم بودم . هنوزم از آدم سیگاری بدم میاد . مخصوصا از نوع مونثش . دوران بیکاری بود . چون وسیله نداشتم هر جایی نمیتونستم برم و شغل های محدودی پیدا میشد که اغلب هم طرف رد میکرد . تصمیم گرفتم سیگار بفروشم . با پولی به اندازه چند باکس سیگار .
چون پول محدودی داشتم نمیتونستم از اغلب سیگارها بگیرم . یه منطقه ای خیلی دورتر از منطقه خودمون رفتم و چند باکس سیگار گرفتم . طرف هم گفت به این قیمت ها بفروش . مگنا اون موقع ها شاید چیزی بین ۴۰۰تا نهایت هزار تومان بود . سیگار گرفتم و حالا باید جایی را پیدا میکردم که بساط کنم . وسط راه یکی قیمت باکس سیگار را پرسید و منی که اونموقع نمیدانستم باکس اصلا چی هست .
خلاصه جایی بساط کردم و سیگارها را کف روزنامه یا چیز دیگه ریختم . دقایقی منتظر میموندم و وقتی میدیدم خبری نیست جا را عوض میکردم . ترس از دیده شدن توسط آشناها هم تو تمام اون لحضات تو دلم رخنه کرده بود .
اون روز فقط یک بسته سیگار فروختم . اونهم به مغازه داری . قیمت سیگار گمونم ۴۵۰ میشد که من رند کردم و به طرف گفتم پونصد . طرف هم یه غُر نصفه و نیمه زد و بعد پونصد تومان را داد . بعدش هم به پارکینگ رودخونه رفتم . آفتاب خورده بودم و صورتم بدجور آفتاب سوخته شده بود . جوری که خودم هم دلم به حال خودم سوخته بود . یه فالوده فروشی گمونم اونجا بود . فالوده گرفتم .
اون روز فقط همان یدونه سیگار را فروختم و اون هم خرج فالوده شد . حالا باید فکری به حال سیگاری های بادکرده رو دستم میکردم . نمیتونستم اونها را به خونه ببرم . قرار بود مخفیانه سیگار بفروشم و خانواده خبر نداشتند .
پارکی اونجاها بود . دورترین و خلوت ترین نقطه پارک را پیدا کردم و چاله ای کندم و سیگارها را تو چاله دفن کردم . بعد هم به خانه رفتم .
صبح روز بعد که به پارک رفتم سیگارها نبودند . شاید کسی برداشته بود یا شاید هم جای دیگری پنهان کرده بودم و اشتباهای آن را گشته بودم .
پول رفت و سیگارها هم رفت و اون روز پایان اولین و آخرین دست فروشی من شد .