
پریروز دوباره یه رمان را تموم کردم . یه رمان حدود ۴۴۰ صفحه ای .
رمان با اسمهایی شروع میشد که ربطی به ایران نداشت
شخصیت اصلی داستان درباره جی بود . به ظاهر دختر یا پسری خارجی بود . کلا من با رمان خارجی میانه خوبی ندارم . بعد که فضا به معرفی جی رسید انگار یه ادویه ایرانی بهش پاشیده شد . دایه و جیران و میرزاچی و ...
اینجا داستان با زایمان مادر جی شروع میشه شاید هم مادربزرگش
جی همون جیرانه . حالا چرا چی تبدیل به جیران جورجیانو میشه ؟
به این دلیل که پدر جی یه خارجی بوده . تو انتخاب اسم بین مادر ایرانی و پدر خارجی اختلاف پیش میاد و نتیجه تولد اسم ایرانی فرنگی میشه .
و داستان برای دوران قاجاره . پدر جی یا جیران تو فرانسه فوت میکنه و اختیار دخترش را میسپره دست برادرش که اونم فوت میکنه و میرسه به پسرش . حالا باید دختره یعنی جیران ارث پدریش را از خانواده پدریش بگیره اونم تو دوره ای که تنها راه رسیدن ارث به دختره ازدواج بود . اونم از طریق جهیزیه .
جی به دایه اش قول میده تو فرنگ هم هویت و پوشش را حفظ کنه ولی رسیده به فرانسه هویت اسلامی ایرانیش را به باد میده ، چیزی که من ازش متنفرم ولی مجبور شدم بخونم .
بعد فرانسه هم جی یا جیران میره انگلیس البته یه روستا .
اونجا قصه عشقی جی با پسرعموی انگلیسش و پسر دوک رخ میده که نهایتا با پسر دوک ازدواج میکنه .
چیزی که تو رمان بدم اومد تماس چند باره بدن دختر ایرانی و پسر خارجی بود چه تماس و بوسه بر دست جیران چه رقص و چه سوار شدن جی روی اسب پسر عموش در حالی که پسرعموش پشتشه .
ظاهرا اون دوره تمام خواسته مادران شوهر دادن دخترشون بوده و تمام خواسته دختران چسبیدن به پسری برای ازدواج . زندگی برایشان تو ازدواج خلاصه میشد .
تو رمان هم نگاه به شدت مردسالانه تو جامعه اون زمان غربی ها مشهوده . دختر برای ارث بردن مجبور به ازدواجه و اگه تنها برای این خواسته اش بجنگه خودسر و وقیح قلمداد میشه .
تنها چیز مثبت این دختر ایرانی تو رمان غرور و حاضرجوابی دختره است که اونم بعضی جاها کمرنگ یا بیرنگ میشه .
اگه من نویسنده بودم سمت نوشتن چنین رمانی نمیرفتم .
رمانی که هویت ایرانی دختره ایرانی را پای ازدواج با پسر یه شخص فرنگی حتی از نوع دوکش قربانی کند حتی به بهانه ارث پدریش .