یکی از مرخرف ترین چیزهایی که شنیدم این هست که معلولیت محدودیت نیست . جمله ای کلیشه ای و شعاری .
تلوزیون گمونم دو هفته پیش بود که فیلم رابطه را نشون میداد . داستان این فیلم درباره یه پسر کر و لال بود . ناصر پسر کر و لالی بود که به خاطر کر و لال بودنش قادر به ارتباط با دوستان و خانواده اش نبود . البته یه رفیق داشت که اون هم گمونم کر و لال بود . تو خونواده فقط مادرش او را درک میکرد و کمی هم پدرش . خواهرش از حرف زدن و توضییح دادن به ناصر کلافه میشد . و این برخوردها ناصر را افسرده و منزوی کرده بود . یکبار با دوستش برای خرید آبرنگ به مغازه میروند و به خاطر لال بودن نمیتوانند این را به فروشنده توضییح دهند و تلاششون برای گفتن کلمه آبرنگ باعث خنده دو دختر مدرسه ای میشود . هر چند آخرش یکی از دختران منظور انها را میفهمد و به فروشنده میگوید که آبرنگ میخواهند .
تو توضییح فیلم نوشته بود کر هم بود ولی تو سکانسی از فیلم گمونم پدرش میگفت رادیو را دارم برات درست میکنم . البته من فیلم را زیرگذری نگاه کردم و مشغول گوشی بودم .
تحقیر و مورد تمسخر قرار گرفتن یکی از چیزهاییست که افراد معلول با اون مواجه اند . یکی به خاطر لکنت مورد تمسخر قرار میگیرد و یکی هم به خاطر نشنیدن یا اشتباه شنیدن کلمه ای . تلخ ترین قسمت این فیلم جایی است که ناصر عکسی از خودش میکشد در حالی که دهانش با چسب بسته است .
گفتن معلولیت محدودیت نیست در ظاهر ساده است ولی پشت هر معلولیتی هزاران درد نهفته است . درد تمسخر دیگران . درد تنهایی . درد طرد شدن . درد از دست دادن موقعیت های شغلی . درد درک نشدن . درد خواستن و نتوانستن . درد دوست داشتن و نرسیدن .
پ.ن : دوتا عکس از فیلم گذاشتم . اگه باز نشد مشکل از ویرگوله و گرنه من عکس گذاشتم .
