
دهه هفتاد هشتاد اینا بود که چند تا از بچه های دهات رفته بودند تهران و کار جوشکاری یاد گرفته بودند و جوشکاری ساختمان کار می کردند. دوتاشون برادر بودند . بعد چند نفر دیگه از بچه های دهات هم رفتند پیش اینا و جوشکاری یاد گرفتند و اونجا کار کردند . دوتاشون برادر بودند . پدرشون را هم تو بچگی از دست داده بودند . جوان بودند . شاید بیست سالشون هم نشده بود .
کوچیکه یه مدتی هم میرفت روستای بغلی و بستنی میگرفت و میومد تو دهات خودمون با سود بالا میفروخت . مثلا بستنی ۵۰ تومانی را ۱۰۰ تومان میداد . خلاصه اینا جوشکاری را ادامه دادند و بعد مدتی خودشون اوستا شدند و واشه خودشون کار کردند . گمونم اول بزرگتره با یکی از دخترای فاملیلشون ازدواج کرد و بعد هم کوچیکه. این کوچیکه یه مدتی هم تو کار لبنیات سنتی رفت که کارش نگرفت و دوباره چسبید به جوشکاری . کوچیکه عید خونه ما بود .
داشت از خراب شدن ماشین چینی صفرش حرف میزد . یدونه ازین ماشین چینی های جدید؛ گمونم آزیرو گرفته بود و خراب شده بود . نمایندگی هم گفته بود چند ماه زمان میبره و ظاهرا قطعه اش نبود . دو سه میلیاردی قیمت ماشین بود . برادر بزرگتره ولی پراید داره .
چند روز پیش و امروز صحبت اینا بود . چند روز پیش خواهرزاده ام میگفت پسر کوچیکه برای دختر خواهره اش که ماشین گرفته سکه خریده . امروز هم حرف از پیشرفت این کوچیکه بود . خواهرزاده ام میگفت کوچیکه وقتی فهمید با رفقای قدیمیش به جایی نمیرسه رفقاشو عوض کرد و با رفیق پولدار و به درد بخور آشنا شد و اینجوری کارش گرفت و وضع مالیش بهتر شد . این کوچیکه اصلا آدم عجیبی است . اون موقع بچگی که ابتدایی بود بهش گفته بودند درست را بخون ، گفته بود همین سه چهار کلاس که خوندم بسمه .
بعد همین آدم بعد سالها که درس را ول کرده بود و استعدادی هم گمونم نداشت رفته بود یه درس مربوط با شغلش را خونده بود و مدرک دانشگاهی گرفته بود . تو اینسناگرامش گمونم مهندس عمران زده بود . یه چنین چیزی :)
اینا خواستم بگم که دو آدم با یه شغل میتونن وضع مالی متفاوتی داشته باشند . اون مسیری که انتخاب میکنند و اون رفقا و دوستانی که انتخاب میکنند باعث میشه وضع مالی متفاوتی پیدا کنند .
البته زندگی را نباید صرفا در موفقیت شغلی و تحصیلی
خلاصه کرد ولی به هرحال موفقیت یا عدم موفقیت شغلی و تحصیلی بخشی از زندگی است .