همین اول بگم احتمالا یکی مثلا محمد جواد بیاد بگه این داستان خیالیه ولی شما گوش نکنید . اینا میخوان منو بدنام کنند . خراب کنند . شوخی کردم محمد جوان پسر گلیه فقط یکم خار داره :)
دوم اینکه این داستان را چند سال پیش یکی تو همون ویرگول هم نوشته .
چون تیمور گورکانی شیراز را بگشود و سلسله ی آل مظفر را برانداخت، آوازهٔ بیتی از حافظ به گوش او رسید که گفته بود:
تیمور از شنیدن این سخن برآشفته شد زیرا سمرقند و بخارا را پایتخت و گرانبهاترین شهرهای فرمانروایی خویش میدانست. پس فرمان داد حافظ را به نزد او آورند.
چون حافظ به بارگاه درآمد، تیمور گفت:
«ای مرد، تویی که گفتهای به خال هندوی آن ترک شیرازی سمرقند و بخارا را میبخشی؟ من این دو شهر را با رنج بسیار و جنگهای سخت به دست آوردهام و تو به یک خال میبخشی؟»
حافظ بیآنکه بیمی به دل راه دهد، پاسخ داد:
«ای پادشاه، از همین بخشندگیهاست که مرا بدین درویشی افکنده است.»
تیمور از زیرکی و شوخطبعی او خوشش آمد، خندید و او را آزار نرسانید .
پینوشت : یه خط اضافی تو پست وجود داره که تو ویرایش هم دست نمیشه . شما ببخشید .
گرامی داشت و آزاری به وی نرسانید.