خدایا ز که گلایه کنم ...؟؟

به قول صادق هدایت یه دردهایی تو زندگی هست که نمیشه به کسی گفت ولی روح را مثل خوره در ازوا میخورد و میتراشد .

امروز میخوام مثل حسین تقوایی عزیز ، دردهامو بیرون بریزم . دردهایی که خیلیها تو دور و اطراف میدانستند ولی درک نمی کردند و فقط قضاوت میکردند .

بچه که بودم لکنت زبان شدید گرفتم . نمیدونم چند سالم بود ولی بچه بودم . برادر بزرگم موقع پرتاب کردن من به هوا برای شادی من ، نتونست منو تو هوا بگیره و ترس باعث لکنت زبان شدیدم شد . این چیزی است که از خانواده شنیدم . گفتند تخم کبوتر لکنت زبان را خوب میکنند نمیدانم دادند یا ندادند . مرا به دعا بستند . پیراهن هام را که نگاه میکردم همیشه یه دعا داخل تکه پارچه ای با سنجاق رو پیراهنم چسبیده بود و من ازین کار بدم میومد . سالها گذشت و اون لکنت زبان تا حدودی بهتر شد ولی نه انقدر که مرا آزار ندهد . تو مدرسه از امتحان شفاهی متنفر بودم از کنفرانس هم متنفر بودم به خاطر خجالت . به خاطر لکنت زبان . بعضی دردها و زخم ها خوب میشود ولی یه زخم هایی هست که خوب نمیشود . شاید آن لکنت زبان بود که باعث خجالتی بودن و بی اعتماد به نفس شدن من شد . آن لکنت زبان سبب شد موقع کار پیداکردن قید کارهایی که محل کارشون ذکر نشده بود را بزنم . البته یه دلیل دیگه هم داشت .

کودک یازده دوازده ساله بودم که یه مرض عجیب گرفتم البته به نظر خودم عجیب بود یه مرض جسمی نه چندان عجیب بود . لرزش میگرفتم و پاهام توانش را از دست میداد و پایین می افتادم و تکان شدید در بدنم بوجود میومد . بعدها فهمیدم یه کم خونی یا کمبود آهن ساده بود که با قرص درست شد . تو مدرسه یکی دوبار رخ داد که یکبارش داخل نمازخونه بود که مرا به داخل اتاق مدیر بردند . ازون بعد اگه صفی طول میکشید دست بلند میکردم و میگفتم . یکبار هم تو موتور داییم اتفاق افتاد که بارها پسرداییم میخواست این اتفاق را تعریف کند ولی من دوست نداشتم برای کسی تعریف کند . اون اتفاق روی موتور که افتاد از موتور سواری واهمه گرفتم . سوار موتور کسی نمیشدم که دیگر حالم بهم نخورد . حتی از سوار شدن تو مینی بوس و اتوبوس هم میترسیدم . فقط سوار سواری ها میشدم که اونموقع هم اگر ماشین تکانی میخورد میترسیدم . اون مرض تا حد زیادی خوب شد ولی ضعف جسمانی هنوز تا حدودی مانده البته نه انقدر که ان تکان ها و لرزش ها را بگیرم .

آموزش دفاعی بود که ما را میدان تیر بردند . طرف کلی توضییح داد که چطوری رگباری و چطوری تک تیر بزنیم ولی من اون قطعه که با تکانش به تک تیر و رگباری تغییر موقعیت میداد را گم کردم و تو حالت رگباری گلوله ها را خرج کردم . تو میدان تیر گوش هام سوت میکشید . اصلا چیزی را نمیشنیدم . داخل کلاس باز هم همنجور بود . بعدش دیگه نمیدونم . یکبار هم یک موتور بهم زد . داداشم میگفت بادش بهت خورد ولی من میگفتم موتور خورد . لکنت زبان کم بود کم شنوایی هم اضافه شد . آخرش هم مطمئن نشدم به خاطر اون میدان تیر بود یا تصادف با موتور . لکنت زبان و کم شنوایی و بی پولی و پاس نکردن واحدها باعث شد قید ادامه تحصیل تو دانشگاه را بزنم . اونموقع خاطرم نیست سمعک داشتم یا نه ولی اگه سمعکی هم داشتم فقط صدای زوزه بیرون میداد . تا همین الان هم از سمعک استفاده میکنم . اوایل سمعک بیرون گوشی میگرفتم ولی متنفر بودم ازینکه کسی سمعک را ببیند . گاهی زیر موهای زیادم قایم میکردم . یکبار هم سمعک بیرون گوشیم گم شد . بعد اون بود که گمونم به سمت استفاده از سمعک های درون گوشی رفتم .

درد هام فقط این نبود . یه قیافه زشت با دماغ گنده هم بود . میگویند تغذیه و وراثت تو چهره آدم ها تاثیر میذارد

خدایا اصلا زشتی چهره را به حساب تغذیه بذارم این دماغ گنده بدترکیب را به حساب چه بذارم . به حساب وراثت هم نمیتوانم بذارم . نه پدرم چنین دماغی داشت نه برادرم نه مادرم نه دایی هم . عکس برادر فوت شده ام هم تو جوانیش کمی شبیه خودم بود ولی دماغ اون هم مثل من نبود .

خواهرم یا رفیقم میگفت از بس دست تو دماغت کردی به خاطر اون بود . اگر با دست تو دماغ کردن ، دماغ بزرگ میشود پس چرا دماغ دیگران بزرگ نیست . مگر همه ملت دایم دستشان تو دماغشان نیست ؟؟

تو این سالها بارها عشق را تجربه کردم ولی همه این عشق ها را تو قلبم چال کردم . آدمی که لکنت زبان داشت کم شنوایی داشت و چهره زشتی داشت و اونقدر قوی نبود که با این دردها کنار بیاید . گاهی که به آینه نگاه میکنم حالم از خودم بهم میخورد . گاهی که لکنت زبان میگیرم حال از زندگی بهم میخورد . به خاطر چهره زشت از عکس گرفتن وعکس گذاشتن فراری ام . شبیه دخترانی شده ام که عکس گل و نوشته تو نمایه خودشان میگذارند . به خاطر لکنت زبانم خیلی وقتها حرفهام را میخورم .

زشتی و این دماغ را با پول شاید بتوانم حل کنم کم شنوایی را با پول و سمعک بهتر شاید بتوانم حل کنم این لکنت زبان را چه کنم ؟

اگه تو این سالها پولی از خدا خواستم همش به خاطر اینها بود و گرنه من به یک زندگی معمولی هم راضی بودم .

خدایا تو بگو ز که گلایه کنم ؟!

از خودت گلایه کنم یا از خودم و برادرم ؟

خدایا من مقصر بودم ولی دیگران هم مقصر بودند .