
این آدمیزاد موجود دوپای عجیبی است .
بچه است دوست دارد بزرگ شود . آرزویش بزرگ شدن است . بزرگ که میشود دوست دارد کودک شود . رها و بی خیال . بیکار است خودش را به آب و آتش میزند تا کاری پیدا کند . کار پیدا میکند حسرت دوران بیکاری تو دلش زبانه میکشد . مجرد است حسرت زندگی متاهلی را میخورد . متاهل میشود از زن و فرزند متواری میشود .
گاهی حسرت خانواده را دارد ، گاهی دنبال بهانه ای برای فرار از محیط خانواده .
تو این زندگی ۳ بار به مرحله خفگی رسیدم . هر بار به خاطر بیکاری و فشار خانواده .
یکبار مجبور شدم بروم مشهد . دروغ چرا ! از خونه فرار کردم . چند روز هم مشهد ماندم ولی من آدم زندگی مستقل نبودم . زندگی مستقل آدم پرروی برونگرا میخواهد نه آدم درونگرای خجالتی که حتی برای پیاده کردن کار هم خجالت مزاحمش است .
یکبار واسه رهایی ازین خفگی تو محیط خانواده رفتم سربازی و قید مرحله آخر معافیت را زدم . آموزش دوران سربازی یکی از بهترین دوران زندگی بود. سختی داشت . زود بلند شدن داشت ولی خوش میگذشت . اما بعد اموزشی را نتونستم تحمل کنم . آشپزخانه بودم ک حتی برای اولین بار داشتم چاق میشدم ولی بیشعوری سربازان در به کثافت کشاندن آشپزخانه و پا درد از ششتشوی مداوم آشپزخانه و دیدن آدمای سالمی که به بهانه الکی دنبال معافیت پزشکی بودند باعث شد منم مسیر معافیت را انتخاب کنم . خدمت را هم مثل دانشگاه نصف و نیمه رها کردم . و باز چند سال پیش به مرحله خفگی از محیط خانواده رسیدم . هم مردن را ترجیح میدادم و هم از مردن میترسیدم . شب تصمیم گرفتم صبح به قبرستان بروم و تو یکی از قبرها بخوابم . شب حتی برای مردن وضو گرفتم . شب حتی دردنامه نوشتم . همینجا توی ویرگول گمونم .
صبح رفتم قبرستان ولی قبل خالی پیدا نکردم . آن روزها گذشت . کار پیدا کردم ولی زندگی هیچ وقت انگونه نبود که میخواستم .
تو این سالها بارها به زندگی مستقل فکر کردم ولی یه چیزهایی هست که مثل غل و زنجیر دست و پای آدم را میبندد . گاه خانواده گاه بی پولی گاه چیزهای دیگر .
خانواده ما نه ازون خانواده های جهنمی بود که از انسان یه موجود بیرحم بسازد نه از آن خانواده هایی که عشق از آن بچکد . خانواده ای که در آن اگه مهمان نباشد شب مثل یک کویر برهوت است . ساکت و سرد .
تو این سالها خدا خانه ما را به عشق نوه ها روشن کرده است . به عشق چنگیز و خواهرش . چنگیز که به دنیا اومد اون اوایل برایم فرقی با بچه های دیگر نداشت . بزرگتر که شد ، شد چراغ خانه ما . شلوغ بود و بانمک . شیطون بود و بی آزار . همه چیز ما بود . انگار چنگیز بچگی من بود . نه در رفتار ، در شکل و شمایل . آن روز ترس من بزرگ شدن چنگیز بود . آنقدر شیرین بود که از بزرگ شدنش میترسیدم . بزرگ میشد ولی خدا ما را همچنان دوست داشت . خواهرش به دنیا اومد . اوایل برایم موجودی تنبل بود ولی بزرگتر که شد شیطنتش از چنگیز هم بیشتر شد .
مثل برادرش شیطون بود و بانمک . لنگه برادرش بود با این تفاوت که شکمو بود و گریه اش بیشتر . البته چنگیز تو بچگی گریه نداشت .
گاهی همچنان به مستقل شدن فکر میکنم ولی هنوز هم خانواده و بی پولی مثل غل و زنجیری دست پایم را بسته است .