صبح روز پانزده مرداد هزار و چهارصد و دو رفتم سروقت گوشی تلفن همراه دیدم جابجا از یک سری بانک و موسسه ای که قبلا باهاشون سر و کار داشتم پیامک داده اند تا یاد آوری کنند که امروز توی سجلت روز تولدته لای پیامهای تبریک یک پیام متفاوت هم بود (لطفا تماس بگیرید کار واجب دارم )شماره آشنا بود و از ولایت سند شده بود ناچار زنگ زدم برادر کوچک خانمم در اوج جوانی و سرزندگی برای همیشه ما رو ترک کرده بود بدتر اینکه به قتل رسیده بود .و من آنروز همه تلاشم را روی این متمرکز کردم که خانمم از جریان با خبر نشود یا اقلا وقتی دارد رانندگی میکند خبر بگوشش نرسد اول به پسرم گفتم و بهش سپردم که مادرت نفهمد اما فضای مجازی و تلفن های همراه نگذاشتند ماجرا از زنم مخفی بماند وقتی با اسنپ خودم را رساندم بهش دیدم کنا ر میدون پشت فرمون داره زار میزنه توی همین چند دقیقه چشماش قرمز شده بود . جواد کوچکترین برادرش بود و هرچه مرور کردم تمام لحظاتی که جواد درش حضور داشت پر از خنده بود و جک و لودگیهای بچگانه ای که سعی داشت همه رو بخنداند اما حالا بخاطر فکر پلید یک زن هرجایی که جواد جوابشو نداده بود جواد طفلی رفته بود پزشکی قانونی تا پلیس بفهمد این ضربه کارد که باعث فوتش شده را کدوم بی شرفی بهش زده آنروز پیامهای تبریک تولد زهر مارم شد چون دیگه جواد نبود که هرکاری بهش محول میکردم برای رضایت من و خواهرش با جان و دل انجام میداد و مدام با پسرهام دمخور بود و بقول آیدین دیگه نیست که بگوید چطوری خالو و بزنیم زیر خنده . . .
