ملاعلی سرشو بزحمت بلند کرد ،و تشری تودماغی نثار بچه ها کرد:ورخونه دگه. همهمه گنگ و نامفهوم بچه ها به هوا رفت و ملا خمیازه بلندی کشید و دندانهای سیاهش را نشان داد وپینکی از سر گرفت .نیم ساعتی بود که شریف را فرستاده بود پیش ننه ابول و بی صبرانه منتظر بازگشتش بود . سوزن و نخ لحافدوزی بیکار و معطل در دست ملا مانده بود. سرملا دوباره خم میشد و آب دماغش راه افتاده بود همهمه بچه ها کم کم جایش را به پچ پچ داده بود .همه سر از روی قرآنها برداشته ملا را زیر نظر گرفته بودند سوزن و نخ از لای انگشتش سر خورد و افتاد کنار زانویش .سر ملا خم شده بود و فاصله ای با خشتکش نداشت.در چوبی مکتب خانه با صدای خشکی باز شد و شریف نفس نفس زنان داخل شد .