درگرگ و میش سحرگاه کوهسار
وقتی تهیگاه قوچی
را بر سر مگسک مینشاندم
یک جفت چشم سیاه
مرا بخود بازم آورد
گفتم
پیش از آنکه دوباره عاشق شوم
و چارپاره همه غرور پیکرش را
در کمرکش کوه فرو غلتاند
ومن در بهت و بوی باروت
گزلیک از پاتاوه برآوردم
اما دیر شده بود. . .
از دلتنگیهای مسری
گلزار آژند
