دژاوو

هنوز دوسه ساعت تا غروب مانده بود اما ابرها چنان تیره و انبوه و فشرده بودند که هوا به گرگ ومیش میزد .از حرکتم یک ساعتی میگذشت و من وجماز میرفتیم تا خواربار و مایحتاج از ده تهیه کنیم و برگردیم شال و کلاه و بالا پوشم نمیگذاشت سرما در من نفوذ کند پاها تا زانو داخل خورجین و تکان نرم حرکت جماز باعث شد خوابم ببرد .

وقتی بیدار شدم دیدم برف حسابی پی گرفته وبیابان در ظلمات گم شده است. کجا بودم؟! کنار تل چراغدار!یک سوم راه را طی کرده بودم .از قدیمی ها شنیده بودم که رهگذرها بعضی شبها بالای این تل چراغی میدیده اند!به همین علت نامش را تل چراغدار گذاشته اند .از دماغه تل که گذشتم مسیر طوری بود که باد از روبرو می آمد . باد و برف نیم ساعت اولش جماز بیخیال باد و بوران لکه میرفت اما کم کم دیدم که مدام سر میچرخاند و در عذاب است. بر پهنه سفید صحرا سیاهواره رباط کلپور از دور پیدا بود . رباط پناهباد خوبی بود . داخل شدیم و در صفه پشت به باد زانوی جماز را بستم. بارو بندیل را پیاده کردم و از زیر کپان چند بوته آتشگیرا و چندشاخه هیزم خشک که محض احتیاط همراهم بود رابیرون آوردم.آتش که روشن شد شاخه ها را در هم شکستن و چایجوش را کنار آتش گذاشتم . همینکه خواستم کنار آتش بنشینم صدای سرفه ای بگوشم خورد همزمان شتر که گویا حضوری احساس کرده سر چرخاند.و من سیاه‌واره دو مرد در درگاه یکی از اطاقها دیدم.

پشته ای هیزم بر پشت یکیشان بود سلام کردم وآنکه پیرتر مینمود جواب داد و پرسید برادر مهمان نمی خواهی؟!طبق سنت ما صحرانشینان جواب دادم مهمان حبیب خداست . آمدند کنار آتش و نشستند .مرد جوان هیزمها را کنار آتش گذاشت و مرد مسن چند شاخه روی آتش گذاشت. از اینکه تنها نبودم هم متعجب بودم هم خوشحال .مرد جوان چند رشته عگال به کمر بسته بود این علامت ساربانها بود این عگال وسیله بستن زانوی شتر بود من سرگرم مهیای چای بودم اولین پیاله را جلوی مرد مسن گذاشتم .بی سخنی برداشت و هورت کشید دومی را رفیقش سر کشید منهم پیاله ای خوردم جماز با زانوی بسته بیتاب بود . مدام سر میچرخاند مردان برخاستند و گفتند برویم بخوابیم که راه درازی در پیش داریم و چند شاخه از هیزم روی آتش گذاشت و بسمت همان درگاه رفتند من پیاله دیگری چای خوردن و به خورجین تکیه زدم تا چرتی بخوابم . با صدای پرندگان صحرایی از خواب پریدم سحر بود و هوا به روشنی میرفت .

وسایلم را در خورجین جای دادم و گذاشتم روی جماز . پیش خودم فکر کردم بروم با همسایه ها خدا حافظی کنم بعد بروم . با این نیت بسمت درگاه آن اطاق رفتم وقتی جلوی درگاه رسیدم با کمال تعجب دیدم کف اطاق یک زانو برف نشسته و اطاق اصلا سقفی ندارد . چند بار صدا زدم . جوابی نیامد به سوی جماز برگشتم فقط جای پای خودم روی برف پیدا بود نه هیزمی و نه جای پایی .

با عجله و شگفت زده سوار شدم وهی کردم کمی ترسیده بودم دیشب من با چه کسانی چای خورده بودم بعدها از پدرم شنیدم که دو نفر ساربان در این رباط دفن شده اند و گورهایشان اکنون در آن اطاقی که سقفش فرو ریخته قرار دارد ساربانها بر اثر بیماری آبله مرده بوده اند

ددپ

جماز بی توجه به بارش برف و وزش سرد باد لکه میرفت . بالا پوش و کلاه و شال مندیل از بالا و چکمه و پاتاوه و خورجین از پایین نمیگذاشت سرما نفوذ کند باد از بقل میوزید .تکان حرکت جماز مثل اینکه داخل گهواره باشی خوابم گرفته بود .ماز بی توجه به بارش برف و وزش سرد باد لکه میرفت . بالا پوش و کلاه و شال مندیل از بالا و چکمه و پاتاوه و خورجین از پایین نمیگذاشت سرما نفوذ کند باد از بقل میوزید .تکان حرکت جماز مثل اینکه داخل گهواره باشی خوابم گرفته بود .