اگر روزی رسید
که رفتن را انتخاب کردی،
قول بده
نگاه نکنی به پشت سرت.
من آن‌جا ایستاده‌ام
بی‌اشک،
بی‌لرزش صدا،
با دستی که چمدانت را
کمی آرام‌تر از همیشه
می‌گذارد کنار در.
نه چون دیگر دوستت ندارم،
نه چون خسته‌ام…
چون عشق،
اگر آزادی در آن نباشد،
بند است
نه بالی برای پرواز
تو را رها می‌کنم،
نه از سر بی‌تفاوتی،
از سر احترام به چیزی
که میان‌مان بود…
و حالا نیست.
و اگر جایی
دلت برای من تنگ شد،
برنگرد…
فقط کافی‌ست
به یاد بیاوری
کسی بود
که دوستت داشت
نه برای ماندن،
برای اینکه
خودت را گم نکنی.
و این،
تلخ‌ترین شکلِ عشق است:
فهمیدنِ این که
حتی اگر می‌ماند
باز هم
هرگز عاشقم نمیشد
