گاهی در زندگی حالمان خوب است . انقدر احساس پر از لطافت داریم که خود را مثل یک بادکنک در استانه ترکیدن می بینیم.
بادکنکی که با نفس های هیجان کودک درون پر از باد شده و با تلنگری دارایی اش را از کف می دهد و در مقابل چشم انکار روح، ناپدید می گردد.
گاهی حالمان خوب است . انقدر خوب که می خواهیم در جاده های شهر درونمان با سرعت زیاد به پرواز در اییم و خود را به ارمانشهر کمالات برسانیم و حالمان را مثل یک جعبه شیرینی به همه مردم تقدیم کنیم .
گاهی انقدر حالمان خوب است که می خواهیم مثل قطره های اب از سطح دریاچه جدا شویم و به سوی بالا حرکت کنیم . ابر شویم و بارانمان را بر سر همه ببارانیم .
گاهی انقدر حالمان خوب است که می خواهیم مثل پرتوهای نور خورشید به همه خانه های یک شهر سرک بکشیم و خودمان را از همه روزنه ها، به آنها برسانیم . حال خوب یک احساس است . به وجود آوردن این احساس نیازمند مهارت و یادگیری است .
حلححح