
برنامه ای که اکثر عصرها انجام میدم تکراریه؛ یه قهوه واسه خودم درست میکنم، یه بیسکوییت و یکی دوتا پاستیل کنارش میذارم و روی تاب میشینم و شروع میکنم به کتاب خوندن و برای بچه هام(یعنی گل هام) آهنگ میذارم و بعضی وقتها باهاشون حرف میزنم. هوا هم که تاریکتر شد شروع میکنم به قدم زدن تو حیاط. اما یه چیزی رو متوجه شدم، هرچقدر که من کارهام تکراری باشن، روزها تکراری نیستن. اون تیکه ابری که الان تو آسمونه، روز قبل اونجا نبود. اون کلاغی که امروز دیدم، اون گنجشکی که دیروز دیدم، همه شون جدیدن. باد خنکی که دیروز میوزید یا اون ستاره ای که کنار ماه بود هیچکدوم امروز نیستن، ولی عوضش یه ستاره دیگه یه نقطه دیگه ی آسمون ظاهر شده، یکی از گلهام شادتر بهنظر میاد، یکیشون غنچه باز کرده و یکی دیگه شون قدش از دیروز بلندتر بهنظر میاد. حرفی که میخوام بزنم اینه که هرچقدر هم که ما کارهای تکراری انجام بدیم، دنیایی که توش زندگی میکنیم به هیچ وجه تکراری نیست، هر روز یه شکل جدید به خودش میگیره و یه لباس جدید میپوشه. وقتی به این جزئیات دقت کنین خودتون هم شروع میکنین به دیدن زندگیتون با یه نگاه جدید و میفهمین که شما هم هر روز یه تغییر کوچولو نسبت به دیروز کردین.