تا حالا شده یه روتین روزانه رو پیش بگیرین و یه چیزی درونتون هی درگیرتون کنه و نفهمین چیه و فکر کنین افسردگیه، خشمه، ناامیدیه یا...؟ خونهتون گرمه ولی حس سرما همیشه باهاتون باشه؟ خودم که تازگی زیاد اینطور شدم. سعی کردم همهی لایههای افسردگی و خشم و حسهای دیگه رو کنار بزنم بفهمم چه اتفاقی برام رخ داده، چیه که داره اینطوری اذیتم میکنه و بالاخره یه شب قبل خواب فهمیدم که ناراحتم. این ناراحتی برام تمام اون حسها رو به وجود آورده و وقتی بهش پی بردم تا ساعت ۳ نصفهشب همینطوری داشتم به سقف نگاه میکردم، بدون اینکه بتونم به چیز دیگهای فکر کنم. تمام حسهای دیگه رفتن و فقط یه حس تهی بودن واسم موند. و یهو فهمیدم واقعا بخوام با خودم صادق باشم کسی رو ندارم بهش تکیه کنم و مطمئن باشم من رو میفهمه. دارم با خودم میگم با عمرم چه کردم؟ برای جبران هیچوقت دیر نیست؛ ولی امشب رو تصمیم دارم تا جایی که میتونم ناراحت باشم و به حال خودم افسوس بخورم.
پینوشت: این متن فقط برای آرامتر کردن خودم نوشته شده و فاقد هیچ ارزش دیگری است.