تا حالا شده برای چیزی کلی تلاش کنین و وقتی به اوج سختیش رسید دست از تلاش بیشتر بردارین و بعدش بفهمین که اگه فقط همون سختی رو پشت سر میذاشتین بالاخره موفق میشدین؟
ملموس‌ترین خاطره‌ی من برای وقتیه که تو یه مسیر جنگلی که اتفاقا خیلی هم طولانی بود داشتم تنهایی راه میرفتم و میخواستم به آخر مسیر برسم ببینم چی در انتظارمه تا اینکه رسیدم به یه سربالایی خیلی تند و داشتم فکر میکردم ادامه بدم یا نه که گوشیم زنگ خورد و ازم خواستن سریعتر برگردم اول مسیر چون قرار بود جنگل رو ترک کنیم، پس منم بی خیال ادامه راه شدم و برگشتم. تو ماشین که بودم دیدم اگه اون سربالایی رو رفته بودم به آخر راه میرسیدم.
تا حالا چند بار شده بخاطر خستگیمون، حرفهای بقیه یا سختی راه بی خیال هدفمون شدیم؟ اینکه وقتی خیلی خسته ایم، بی خیال هدفمون بشیم راحت تر و منطقی‌تره اما آیا به دردی که بخاطر برنداشتن اون قدم آخر میکشیم میارزه؟
